Җәй хатирәләре

Исән­ме, «Кө­меш кың­гы­рау»! Ми­нем җәй­ге ялым бик тиз һәм шул ук ва­кыт­та ва­кый­га­лар­га бай бу­лып узып кит­те. Ел­да­гы­ча, бак­ча­быз­да бик күп эш­ләр эш­лә­дек. Ме­нә ка­ра­гыз әле, нин­ди ма­тур чә­чәк­ләр үс­тер­дек. Хә­зер шу­лар­га ка­рап, кү­ңел­ле миз­гел­ләр­не ис­кә алам. 2014 ел­ның җәе ми­не икен­че тап­кыр апа бу­лу бә­хе­те­нә иреш­тер­де. 1нче сен­тябрь­не тү­зем­сез­лек бе­лән кө­теп ал­дым. Мәк­тә­бе­без­гә бы­ел ка­пи­таль ре­монт яса­ды­лар. Зур, ма­тур, як­ты мәк­тә­бе­без­дә соң­гы елым­ны укыйм. Җәй бик тиз уз­ды да кит­те, ты­ры­шып укыр­га гы­на ка­ла.