Ze wijdde haar leven aan God, maar zei als non zelden ‘non’ tegen kreeft, champagne, seksspeeltjes en... morfine. Binnen de muren van het rusthuis in het Oost-Vlaamse Wetteren waar zuster Godfrieda werkte, gonsde het dan ook van de geruchten. Over handtastelijkheden, lesbische relaties, maar ook én vooral: over de kerngezonde senioren die stierven nadat zij hen een bezoekje bracht. Drie mensen heeft ze ‘uit hun nodeloze lijden verlost’, zo geeft Godfrieda uiteindelijk toe. Maar als de onderzoeksrechter destijds gelijk had, dan is de grootste seriemoordenaar uit de Vlaamse geschiedenis een ‘vrome’ vrouw die er geen dag voor in de cel gezeten heeft.
