کارگران: آموزشهای ایمنی ناکافیست
اظهارنظرهای کارگران گویای آن است که جای خالی آموزشهای عملی برای ارتقای سطح ایمنی در کارگاهها و محیطهای کار، به وضوح احساس میشود.
ایمنی و سلامت در محیط کار یکی از مهمترین شاخصهای توسعه پایدار به حساب میآید، تا جایی که یکی از اهداف ۱۷ گانه توسعه پایدار ملل متحد به طور مستقیم به آن اختصاص یافته است. این اهمیت به ویژه در صنایعی که کارگران با خطرات فیزیکی و شیمیایی روبهرو هستند، بیشتر به چشم میآید. کارگران در صنایع مختلف مانند صنعت ساختمانی، نفت و گاز و کارخانهها با ریسکهای زیادی مواجهاند که میتواند منجر به حوادث جبرانناپذیری شود. ایمنی در محیطهای صنعتی از جمله موضوعات حیاتی و تأثیرگذار بر سلامت نیروی کار، بهرهوری و کیفیت محصولات است. در ایران، با وجود پیشرفتهای قابل توجه در برخی صنایع، چالشهای جدی و فراوانی در حوزه ایمنی صنعتی وجود دارد که نیازمند توجه و اقدام جدی است.
در همین راستا، آموزشهای ایمنی یکی از ابزارهای کلیدی برای کاهش این خطرات است. موضوعی که البته در مسیر گفتوگو با کارگران در صنایع مختلف به مقاصد چندان امن و روشنی نمیرسد. شاید در برخی حوزههای محدود مسئله امنیت و آموزشهای پیرامونی آن با دقت مورد توجه قرار گیرد، اما در بسیاری حوزهها اینگونه نیست. ضمن اینکه، فقدان تجهیزات به روز و حرفهای در کشور هم سبب میشود که مخاطرات موجود در این راه بیشتر شود.