Αλλαγές

Αναρωτιέμαι. Όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη και τον κόσμο δεν ανησυχούν κανένα κόμμα στην Ελλάδα;

Διότι αν εξαιρέσω την κυβέρνηση που υποθέτω παρακολουθεί εξ υποχρεώσεως, οι υπόλοιποι περί άλλα τυρβάζουν. Σε έναν διαγωνισμό χαμηλής αισθητικής και υψηλής βαρεμάρας.

Τρεις μέρες ασχολήθηκαν με την παπάτζα (μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ ή κάποια εφημερίδα την έβγαλαν στο μεϊντάνι…) ότι δήθεν η Ελλάδα θα φάει πρόστιμο και θα παραπεμφθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επειδή δεν μειώνει τον ΦΠΑ στα τρόφιμα.

Τρεις μέρες!

Κι ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος δεν βρέθηκε μέσα σε τόσα κόμματα να πει «παιδιά, κομμένες οι παπάτζες. Δεν υπάρχει τιμωρία, ούτε καν στραβομουτσούνιασμα, αν δεν υπάρχει παράβαση!».

Κατά τα άλλα, η αναταραχή στη Γαλλία, η ασφάλεια της Ευρώπης, οι δασμοί του Τραμπ, τα drones του Πούτιν, οι προειδοποιήσεις του Μερτς, η αμφίβολη ενεργειακή πολιτική και τόσα άλλα είναι ανάξια ενδιαφέροντος.

Θα μου πείτε πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλα αυτά, τα παρακολουθούμε. Καμία αντίρρηση. Αλλά ούτε το Μεσανατολικό μπορούμε να λύσουμε και μας τρώει μεγάλο ζόρι πώς θα φτάσει η φλοτίλα στη Γάζα.

Δυόμισι ώρες συνέντευξη έδωσε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ κι ούτε ένας δεν τον ρώτησε για όσα μεγάλα συμβαίνουν στον κόσμο. Εκτός από την τετριμμένη ερώτηση για τον Ερντογάν και λίγα λόγια για τη Γαλλία όπου έπεφτε την επομένη η κυβέρνηση, πάλι καλά.

Είτε όμως αρέσει, είτε δεν αρέσει, ο πλανήτης αλλάζει χωρίς να μας ρωτάει και οι δικοί μας δεν το έχουν καν πάρει χαμπάρι. Ασχολούνται με μπιχλιμπίδια και κουτσομπολιά. Την ίδια στιγμή που η κορυφαία συζήτηση για την ασφάλεια της Ευρώπης δεν βρίσκει ακροατήριο, ούτε καν συζητητές.

Με την Αμερική; Χωρίς την Αμερική; Με τη Ρωσία; Απέναντι στη Ρωσία; Μόνοι μας; Ολα αυτά αφορούν μόνο κάτι αυτοσχέδιους κουβενταδόρους στα καφενεία.

Φυσικά τα πράγματα θα τρέξουν για εμάς και χωρίς εμάς. Κανείς δεν περιμένει και κανείς δεν θα πάρει σοβαρά μια χώρα που πλακώνεται αν θα φάει πρόστιμο από την Ευρωπαϊκή Ενωση για τον ΦΠΑ στα τρόφιμα.

Αλλά όλα αυτά που δεν μας ενδιαφέρουν, ούτε μας απασχολούν, είναι το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Κάποτε ο πλανήτης ήταν σταθερός και προβλέψιμος. Ξέραμε τα εδώ, ξέραμε και τα εκεί. Τώρα πια δεν είναι.

Και μέσα σε αυτό το ασταθές και απρόβλεπτο περιβάλλον καλείται η Ελλαδίτσα μας να ζήσει την αμεριμνησία της.

Δεν ξέρω πού θα καταλήξει η προσπάθεια αλλά καλό κουράγιο παιδιά!