تهران، شهری که سرعت به مهمترین مولفه زیست روزمره آن بدل شده است؛ نیمکتها به مثابه استراحتگاههایی بینراهی، امکان مکث را برای شهروندان فراهم میکنند. مکث بر نیمکتها در این شهر شتابزده، فرمان ایست است؛ فرصتی کوتاه برای نفس تازه کردن. نیمکتها گاه محرم راز دو دلداده میشوند و گاه تختخوابی موقت برای کارگری خسته که هیاهوی شهر، همچون لالایی مادرانه در گوشش میپیچد؛ گاه پناهی امن برای دلشکستهای تنها و گاه، همچون میز مطالعهای برای دخترکی جوان.
