Εργο

Ηλθαν τα Χριστούγεννα, πέρασαν οι γιορτές, φτάσαμε αισίως στις Αλκυονίδες κι ακόμη να ξεκολλήσει η βελόνα του ΠΑΣΟΚ.

Για την ακρίβεια μάλλον προς τα κάτω παίζει.

Προφανώς η παράσταση δεν κόβει εισιτήρια. Και στο θέατρο έλεγαν παλιά πως όταν μια παράσταση δεν κόβει εισιτήρια είτε το έργο αλλάζεις, είτε τον θίασο.

Είναι σίγουρο πως δεν φταίει το κοινό, ούτε οι ταξιθέτριες.

Να αλλάξει ο θίασος; Δύσκολο και μάλλον παρακινδυνευμένο ένα χρόνο πριν από τις εκλογές. Δεν βλέπω άλλωστε και τίποτα Λόρενς Ολίβιε να περιμένουν να ανέβουν στη σκηνή.

Να αλλάξει το έργο; Πιο λογικό. Και καταρχήν πιο εφικτό.

Διότι αν το έργο δεν αρέσει, δεν φταίει κάποιος άλλος. Κανείς δεν κυνηγάει το ΠΑΣΟΚ κι όλοι, από τον Μητσοτάκη έως τον τελευταίο λογικό πολίτη, θα ήθελαν έναν δεύτερο πόλο ομαλότητας και σταθερότητας για το καλό της χώρας.

Το έργο όμως πάσχει. Πιο πολύ κι από τον θίασο. Ενα έργο μπερδεμένης πλοκής, ακατανόητων χαρακτήρων κι άγνωστου φινάλε.

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ έφυγε από τη μέση, το ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρεται σαν τεθλιμμένος συγγενής του εκλιπόντος. Στελέχη του μιλούν για «προοδευτικές συνεργασίες» ή «προοδευτικούς διαλόγους» κι άλλα κουραφέξαλα θολώνοντας συνεχώς την εικόνα ενός κόμματος που έχει τη δική του φυσιογνωμία, τα δικά του χαρακτηριστικά και τη δική του ιστορία.

Με δανεικά όμως δεν κάνεις πολιτική.

Κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του έργου που παίζει το ΠΑΣΟΚ χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Διότι σε τελευταία ανάλυση, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρακλάδι της Αριστεράς, ούτε συνοδοιπόρος του Τσίπρα και παρέα της Κωνσταντοπούλου, ούτε μοιρολογίστρα δυστυχημάτων και καταστροφών.

Και δεν μπορεί να γίνει. Είναι σαν να βάλεις την Ανα ντε Αρμας να παίξει τους «Γαμπρούς της Ευτυχίας».

Αντιλαμβάνομαι ότι έχει επικρατήσει ένα κλίμα κόντρας του Ανδρουλάκη με τον Μητσοτάκη. Επί της ουσίας, ακατανόητο. Ο ένας είναι επτά χρόνια Πρωθυπουργός κι ο άλλος αγωνίζεται να εδραιωθεί στους πρώτους ρόλους. Παίζουν σε άλλες κατηγορίες.

Αλλά αυτή η ακατανόητη αντιπαλότητα καλλιεργεί μια έλλειψη στοιχειώδους συνεννόησης που (όπως συμβαίνει πάντα…) πλήττει περισσότερο τον μικρότερο παρά τον μεγαλύτερο.

Φυσικά υπάρχει πάντα μια ευκαιρία να αλλάξει το έργο στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που έρχεται. Ακόμη κι αν χρειαστεί να κουνήσουν μαντίλι μερικές wannabe «ηγετικές» ασήμαντες προσωπικότητες.

Αλλά για να αλλάξει, χρειάζεται να κατανοήσουν οι πολλοί πως πρέπει να το αλλάξουν.

Κι όσο δεν συμβαίνει αυτό, η παράσταση θα συνεχίσει να μην κόβει εισιτήρια.