Αδιέξοδα

Αν ήθελε κάποιος να συνοψίσει τα σύγχρονα αδιέξοδα της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα θα μπορούσε απλώς να φωτογραφίσει το εν εξελίξει συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Ο χώρος αυτός δεν αποτελεί απλά ένα κόμμα μετέωρο και ρευστό σε σχέση με τις ευρύτερες διεργασίες. Η ίδια του η σύσταση και ύπαρξη αποτελεί σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρίσης στην εν λόγω πολιτική γεωγραφία με άξονα τον επίσης μετέωρο ΣΥΡΙΖΑ. Σύμπτωμα των επάλληλων κρίσεων στο εσωτερικό αυτού και βέβαια μία υπαρξιακή περιδίνηση η οποία διατρέχει και αυτόν τον χώρο.

Οι διαφορετικές γραμμές εντός της Νέας Αριστεράς δεν αποτελούν απλώς και μόνο μία προβλεπόμενη αντιπαράθεση που συνήθως καταγράφεται στα κόμματα αλλά αποτελεί μία περίπλοκη συνθήκη στην οποία δεν δίνονται απαντήσεις ούτε ως προς την πορεία του εν λόγω κόμματος αλλά ούτε και ως προς την τοποθέτηση που θα πρέπει να έχει στη νέα πολιτική σκηνή. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που επεξεργάζεται για τη χώρα, πώς ακριβώς τη σκέφτεται μέσα στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό, τι είδους διάρθρωση θα έχει η οικονομία της. Ολα αυτά μπορεί να περιγράφονται επί του διαγράμματος αλλά επί της ουσίας δεν αποτελούν πειστικές απαντήσεις.

Η Νέα Αριστερά κάνει ένα συνέδριο απλώς και μόνο με το βλέμμα της είτε προς τις κινήσεις γύρω από τον κ. Τσίπρα, είτε γύρω από την κ. Καρυστιανού. Και αυτός ο ετεροκαθορισμός επιβεβαιώνει όλες αυτές τις αδιέξοδες λογικές που διατρέχουν τον συγκεκριμένο χώρο.