به باور نازی اکبری: «یالوم در تمام آثارش، خود را بهعنوان سوژه وارد کار میکند و از تردیدها، ترسها، اشتباهات و محدودیتهاش سخن میگوید. او پشت نظریهها قایم نمیشود. حتی در آخرین سالهای زندگیاش هم وقتی صادقانه از افول حافظهاش حرف میزند، از این رویکرد دست برنمیدارد. این برای من فوقالعاده ارزشمند و الهامبخش است»
