استدلال حامیان نظارت استصوابی این است که چنین سازوکاری مانع تکرار تجربههایی مانند ابوالحسن بنیصدر در نهادهای تصمیمگیر، از جمله ریاستجمهوری و مجلس، میشود. اما در عمل، با حذف افراد از گردونه رقابت ها عملا مخالفسازی از شخصیتهای داخلی در دستور کار قرار گرفته است. ضمن آنکه بخشی از جریانهای تندرو که از مدافعان سرسخت این نوع نظارت هستند، هرگاه رئیسجمهوری خارج از دایره سلیقه آنان بر سر کار آمده، پروژه «بنیصدرسازی» را کلید زدهاند.
