در ساختار اقتصادی ایران، معدن همیشه فراتر از یک بخش تولیدی ساده دیده شده است؛ قرار بود این حوزه بخش اصلی صنعت و بهترین جایگزین برای درآمدهای نفتی باشد. حتی در برنامه هفتم توسعه هم روی کاغذ، رشد ۱۳ درصدی برایش پیشبینی شد تا تحولی بزرگ در زنجیره ارزش معادن اتفاق بیفتد. اما حالا با نگاهی به آمارهای سال اول، میبینیم که فاصله میان این اعداد و آنچه در واقعیت اتفاق افتاده، بسیار زیاد است. ترکیب مشکلاتی مثل کمبود شدید انرژی، زیرساختهای فرسوده و ضعفهای مدیریتی باعث شده تا آن مسیر روشنی که برای توسعه تصور میشد، به بنبست وعدههای روی زمین مانده برسد.
