Η Λόρα στη χώρα των θαυμάτων
Δεν θέλω να σκεφτώ ότι αυτή τη στιγμή η Λόρα βρίσκεται μέσα σε κάποιο λαγούμι όπου την παρατηρεί ένας γιγαντιαίος κούνελος κουνώντας τις μουστάκες του, η λογοτεχνία του 19ου αιώνα, πάντως, βρίθει από τέτοια παιδιά σαν την Αλίκη του Λιούις Κάρολ. Παιδιά που έχασαν τον δρόμο τους, που το ‘σκασαν για να βρουν την τύχη τους, που έφυγαν για να γνωρίσουν τον κόσμο, που την κοπάνησαν για να γλυτώσουν από τους ψευτογονείς – απαγωγείς τους. Παρακαλώ, ας σημειωθεί αυτό το τελευταίο. Από τον Τομ Κάντι του Μαρκ Τουέιν (Ο πρίγκιπας και ο φτωχός, 1882) μέχρι τον Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, οι περισσότεροι μικροί λογοτεχνικοί ήρωες πιστεύουν ακράδαντα ότι οι γονείς τους δεν είναι αυτοί οι δύο ελεεινοί τύποι με τους οποίους συγκατοικούν αλλά βασιλιάδες πραγματικοί, κι εκείνοι τα χαμένα βασιλόπουλα…
Δεν τα χαλάμε τέτοια παραμύθια όπου τα βρίσκουμε γιατί είναι θεραπευτικό και άκρως δημιουργικό, μέσω του μύθου το παιδί να φέρει βόλτα τις επιθυμίες και τις εξιδανικεύσεις του. Αργότερα θα είναι πάρα πολύ αργά.
Ναι, αλλά σ΄εκείνους τους καιρούς τα παιδιά ήταν πληθωριστικά, γεννιόντουσαν αβέρτα σ΄ένα κόσμο που τα θεωρούσε μπελά, άρα μπορούσαν άνετα να εξαφανιστούν χωρίς να το προσέξει ούτε η ίδια τους η μάνα. Τι δώδεκα, τι έντεκα παιδιά, πόσω μάλλον σε κοινωνίες που πάλευαν με τις αρρώστιες, τη φτώχεια, τη βρώμα και την πείνα. Σε τέτοια VIP μαιευτήρια γεννήθηκαν ο Ρεμί του Εκτορος Μαλό (Χωρίς οικογένεια 1878), ο Τομ Σώγιερ και ο Χωκ Φιν του Μαρκ Τουέιν (1876 και 1884 αντίστοιχα), ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ του Καρόλου Ντίκενς και πάσης Αγγλίας.
Σκασμός, λέω στον Βικτωριανό εαυτό μου όταν τον βλέπω και το παραξηλώνει. Μην κρίνεις, μη συγκρίνεις. Σήμερα, όταν χάνεται ένα παιδί (που στην περίπτωσή μας είναι 16 χρόνων έφηβη), η κοινωνία έχει υποχρέωση να διαλευκάνει τις συνθήκες και τις συνέπειες της φυγής. Δεν έχει σημασία που το δικό μας το κορίτσι έπαιζε στα δάχτυλα τα κρυφά μονοπάτια του ψηφιακού πολιτισμού και πιλοτάρισε με δεξιοτεχνία την τύχη της μέσω ενός κινητού. Η Λόρα είναι το παιδί μας ή μήπως ο θαυμαστός, ο θαρραλέος Ντέιβιντ Κόπερφιλντ; Ποιος ξέρει.