Τραυματισμός

Η υπόθεση όπου φέρεται ότι εμπλέκεται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος και αφορά κακοδιαχείριση εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων επιφέρει τραυματισμό σε δύο επίπεδα: στη σχέση συνδικαλισμού και πολιτείας αλλά και στο κύρος των διαμεσολαβούμενων εκφράσεων των εργαζομένων.

Η εικοσαετία που προηγήθηκε δεν καταγράφεται στις θετικές περιόδους για τις εργατικές ενώσεις και τους εκπροσώπους τους αλλά και τις λειτουργίες των σωματείων. Πολλοί εξ αυτών εξόκειλαν σε ιμάντες μικροδιαφθοράς, γραφειοκρατίας αλλά και σε μια επαγγελματική ενασχόληση πολύ μακριά από τις ανάγκες των πραγματικών απασχολουμένων της χώρας.

Στις χειρότερες δε περιπτώσεις ανέκοπταν θετικές μεταρρυθμίσεις στο όνομα αναχρονιστικών αιτημάτων ή εγκλώβιζαν τις πραγματικές προθέσεις των μελών τους. Συχνά, στις μετρήσεις, καταγράφονταν χαμηλά στη συνείδηση των πολιτών και σε οργανική γειτνίαση με την απαξία των κομμάτων. Η περίπτωση του πρόεδρου της ΓΣΕΕ, ισόβιου και ανέλεγκτου, σε συνδυασμό με τις κατηγορίες για εκείνον ενισχύουν τα παραπάνω.

Βέβαια η υπόθεση ελέγχεται και προφανώς οικονομικός εισαγγελέας που από χθες έχει επιφορτιστεί με το θέμα οφείλει μια σε εύρος διαλεύκανσή της. Κοινώς άπλετο φως αφού επιπροσθέτως μιλάμε για δημόσιο εθνικό και κοινοτικό χρήμα και άρα δεν υπάρχει χώρος ή ικμάδα ανοχής για κατασπατάλησή τους. Ας θυμόμαστε και κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό: στην υπόθεση αυτή δεν δοκιμάζεται απλώς ο συνδικαλισμός ή τα κόμματα. Ελέγχεται η μεταξύ τους σχέση αλλά και ο χώρος που για χρόνια διαμορφώθηκε και επέτρεψε γκρίζες ζώνες. Καμία καθυστέρηση.