در شرایطی که ایران دومین دارنده ذخایر گاز طبیعی جهان به شمار میرود، برخی از میادین بزرگ گازی کشور هنوز سهمی در تولید ندارند و سالهاست در مرحله وعده و برنامه باقی ماندهاند. در میان این میادین، نام میدان گازی فردوس شاید بیش از دیگر میادین جلب توجه میکند؛ میدانی با ذخایر قابل توجه در آبهای خلیج فارس که قرار بود به یکی از منابع مهم تأمین گاز کشور تبدیل شود، اما با گذشت بیش از یک دهه از طرحهای اولیه توسعه، هنوز به مرحله تولید تجاری نرسیده است. پرسش اصلی این است که چرا چنین ظرفیتی مغفول مانده و چه عواملی، از تحریمهای بینالمللی گرفته تا ملاحظات داخلی، در توقف آن نقش داشتهاند.
