Sanat dünyasında marka ve kurum işbirlikleri uzun süre tek bir beklenti etrafında şekillendi: görünürlük. Bir sergi açılışı, bir lansman gecesi, birkaç logo, birkaç fotoğraf ve ardından hızla unutulan bir proje. İşbirlikleri çoğu zaman tek seferlikti, zamana yayılmıyor, sanatçının pratiğiyle gerçek bir ilişki kurmuyordu. Sanat, markalar için bir “an” yaratma aracıydı.
