Δικαστές στην Αθήνα;
Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ να συμμαζέψει κάποιους δασμούς του Ντόναλντ Τραμπ διότι απαιτούσαν έγκριση του Κογκρέσου αποτελεί την πρώτη σοβαρή αισιόδοξη θεσμική αντίδραση στον παγκοσμίως ανυπόληπτο πρόεδρο. Είχε προϋπάρξει η αντιπαράθεση με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και τον πρόεδρό της, του οποίου όμως η θητεία λήγει σύντομα και μπορούμε να αμφιβάλλουμε κατά πόσο ο νέος πρόεδρος, που ήδη ορίστηκε, θα προασπιστεί την ανεξαρτησία του θεσμού και δεν θα υπηρετήσει τα στενά συμφέροντα της «ηγετικής ομάδας» που κυβερνά την ισχυρότερη και πλουσιότερη χώρα του πλανήτη.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι, ενώ οι συντηρητικοί δικαστές διαθέτουν άνετη 6-3 πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο, το αποτέλεσμα ήταν 6-3 εναντίον του προέδρου των ΗΠΑ. «Υπάρχουν Δικαστές στην Ουάσιγκτων», λοιπόν. Που μπορούν να αντισταθούν στον ηγεμόνα, όπως ήλπιζε ο περιώνυμος Γερμανός μυλωνάς που δεν υποχωρούσε στις άδικες απαιτήσεις του βασιλιά του.
Ο επικίνδυνος πρόεδρος έσπευσε, κατά τρόπο σταλινικό, να κατηγορήσει ως πράκτορες ξένων δυνάμεων τους δικαστές που εναντιώθηκαν στη βούλησή του και είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσει κατασκευάσει στοιχεία ώστε να τους εξουδετερώσει, όπως έχει κάνει και με μέλος του ΔΣ της κεντρικής τράπεζας.
Ας θυμηθούμε επ’ ευκαιρία πόσο ο Μπενιαμίν Νετανιάχου πάλεψε – και παλεύει ακόμα– να ελέγξει τη δικαιοσύνη στο Ισραήλ, καταργώντας την εκπροσώπηση των δικηγόρων ώστε να πλειοψηφούν οι πολιτικοί στη σύνθεση της επιτροπής που εκλέγει τους δικαστικούς (6 πολιτικά πρόσωπα + 3 δικαστές), έναντι της νομικοκεντρικής σύνθεσης που έχει τώρα (3 δικαστές + 2 δικηγόροι + 2 βουλευτές + 2 υπουργοί). Και να καταργήσει την ενισχυμένη πλειοψηφία (7 επί 9 μελών) για τους διορισμούς στο Ανώτατο Δικαστήριο με απλή (5 επί των 9), ήτοι πολιτική, πλειοψηφία.
Στην Ελλαδίτσα του ακαταδίωκτου των ιερών πολιτικών αγελάδων θεωρείται επαναστατικό μέτρο να μη διορίζει πλέον ο πρωθυπουργός με εξευτελιστική «δια περιφοράς» ψηφοφορία του υπουργικού του συμβουλίου την ηγεσία της δικαιοσύνης και να αναλάβει ευρύτερο πολιτικό σώμα (π.χ., «διάσκεψη προέδρων»). Εκεί εξαντλούνται τα όρια της ισορροπίας των εξουσιών και της δημοκρατικής συνείδησης.
Βεβαίως, πολιτικά σώματα (πρόεδρος και κογκρέσο) εκλέγουν και εγκρίνουν τα μέλη του αντιστασιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ και καθόλου δεν θα ήταν σωστό να εκλέγουν οι ίδιοι οι δικαστές την ηγεσία τους, μετατρέποντας σε συνδικαλιστική αναμέτρηση την ύψιστη αυτή διαδικασία. Αλλά μήπως θα άξιζε να δούμε λίγο και τη σκέψη περί ισορροπιών των εξουσιών των ιδρυτών του Ισραήλ, πριν μιμηθούμε τον μιλιταριστή Νετανιάχου και τους κατ’ εξοχήν πολιτικούς θεολόγους του, τους ακροδεξιούς ραβίνους που θέλουν να αναστήσουν το κράτος του Δαβίδ και του Σολομώντα;