Εκατό χρόνια μπροστά

Βασίλης Δανιήλ. Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του οι εκπρόσωποι της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας που πρωταγωνίστησαν τις δεκαετίες του 1980 και 1990 ανατρίχιασαν. Ο καβαλιώτης προπονητής αποτελούσε αγαπημένο θέμα συζήτησης αλλά και χλευασμού σε δημοσιογραφικά πηγαδάκια και αίθουσες συντακτών. Το να υποτιμάς και να αμφισβητείς έναν έλληνα προπονητή είναι σαφώς ευκολότερο από το να κάνεις το ίδιο έχοντας απέναντί σου τον Ιβιτσα Οσιμ ή τον Ράφα Μπενίτεθ.

Ο Δανιήλ όμως δεν άξιζε τέτοιες συμπεριφορές. Ιστορικά συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων προπονητών της χώρας μας και σίγουρα της γενιάς του. Η περίφημη φράση του «είμαι εκατό χρόνια μπροστά», ειπώθηκε με μορφή άμυνας απέναντι στη σκληρή και πολλές φορές άδικη κριτική που δεχόταν συνεχώς, με αποκορύφωμα τη βαριά εντός έδρας ήττα από τον ΟΦΗ κι ενώ ο Παναθηναϊκός προερχόταν από μυθική ανατροπή και πρόκριση εις βάρος της Χόνβεντ.

Ο Δανιήλ κατέκτησε ένα νταμπλ με τον Παναθηναϊκό και αυτό ήταν όλο. Στο βιογραφικό του ωστόσο μπορείς να βρεις προκρίσεις και νίκες εις βάρος κολοσσών που σήμερα φαντάζουν για κάποιους απαγορευμένοι καρποί: την Οσέρ του Γκι Ρου, τη Γιουβέντους των Τακόνι, Καμπρίνι, Ντε Αγκοστίνι, Μίκαελ Λάουντρουπ και Ιαν Ρας, τη μεγάλη τότε Γκέτεμποργκ των δύο Κυπέλλων UEFA. Είχε εμμονές, αλλά ποιος δεν έχει.

Ο τότε ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού στην εφημερίδα, Μανώλης Σαριδάκης έγραφε για τον Δανιήλ για την τρίτη επιστροφή του στους Πράσινους. «Εντιμος, άριστος θεωρητικός, πεισματάρης και εγωιστής, είχε συγκρουστεί πολλές φορές με τους ρεπόρτερ αλλά και με τον Βαρδινογιάννη (κυρίως λόγω Μπορέλι). Λάτρης του «μαν του μαν» και της «κόντρας», κυνηγάει το αποτέλεσμα και μάχεται στα πρότυπα της «γερμανικής μενταλιτέ» αφού είναι απόφοιτος της περίφημης σχολής προπονητών της Κολωνίας».

Ο Βασίλης Δανιήλ ευτύχησε να καθίσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού σε τρεις διαφορετικές περιόδους. Σήμερα με την ξενομανία που μας έχει κυριεύσει δεν θα του επιτρεπόταν να περάσει ούτε απέξω από προπονητικό κέντρο μεγάλης ομάδας.