Με Φίλτρο – Χωρίς Φίλτρο

Συνάντηση

Ο αμερικανός πρόεδρος φάνηκε σχεδόν ενθουσιασμένος. Είδε «μεγάλη πρόοδο» στο ραντεβού του ειδικού απεσταλμένου του και του ρώσου ομολόγου του. Τόση που πήρε τηλέφωνο κι ευρωπαίους «συμμάχους» (αυτούς που συνήθως αγνοεί) να τους ενημερώσει πως σχεδιάζει να συναντηθεί ο ίδιος με τον Πούτιν πολύ σύντομα, ακόμη και την επόμενη εβδομάδα. Η απέναντι πλευρά, πάλι, ήταν υπέρμετρα φειδωλή. Μόνο οι δηλώσεις ενός χαμηλόβαθμου αξιωματούχου του Κρεμλίνου ακούστηκαν στην αρχή – ισχυρίστηκε ότι οι συνομιλίες ήταν «χρήσιμες και εποικοδομητικές» κι ανέφερε σιβυλλικά πως «η Ρωσία έλαβε κάποια μηνύματα από τον Τραμπ και έστειλε κάποια μηνύματα». Μια μέρα μετά επιβεβαίωσε η Μόσχα ότι σχεδιάζεται τετ α τετ. Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, όταν ρώτησαν τον πλανητάρχη σχετικά με το χρονοδιάγραμμα μιας συμφωνίας για τον τερματισμό της σύγκρουσης εμφανίστηκε πιο γειωμένος. «Εχω απογοητευτεί στο παρελθόν μ’ αυτό», είπε κι έκλεισε την κουβέντα. Αναμενόμενο. Ο Βλαντιμίρ εδώ και έξι μήνες διαψεύδει εκείνη την υπεραισιόδοξη – στα όρια της αλαζονείας – πεποίθησή του πως ένα 24ωρο του φτάνει για να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, σαν κάποιος άξιος να κερδίσει υποψηφιότητα για Νομπέλ Ειρήνης. Γι’ αυτό, πολλοί αναρωτιούνται εύλογα από χθες κατά πόσο ο Πούτιν είναι πράγματι διατεθειμένος να διαπραγματευτεί.

Αντίληψη

Μήπως, σκέφτονται, επιχειρεί ξανά να μανιπουλάρει τον Τραμπ; Μόλις τη Δευτέρα, το Reuters δημοσίευσε ρεπορτάζ στο οποίο πηγές με γνώση του τι συμβαίνει πίσω από τα τείχη του Κρεμλίνου λένε πως είναι αποφασισμένος να συνεχίσει τον πόλεμο επειδή πιστεύει ότι η χώρα του κερδίζει κι αμφιβάλλει πως μερικές έξτρα αμερικανικές κυρώσεις θα επηρεάσουν σημαντικά την οικονομία της. Στη λίστα των προτεραιοτήτων του, η πλήρης κατάληψη τεσσάρων ουκρανικών περιφερειών βρίσκεται ψηλότερα από τη βελτίωση των σχέσεών του με την Ουάσιγκτον – παρότι δεν επιθυμεί να εκνευρίσει τον αρχηγό της. Πρώτα θέλει να καταλάβει Ντονέτσκ, Λουγκάνσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα κι έπειτα να συζητήσει μια συνθήκη ειρήνης. Εχει επενδύσει την πολιτική του υστεροφημία στη σύρραξη, άλλωστε. Το Οβάλ Γραφείο μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται πως το πουτινικό καθεστώς έχει συνδέσει τη μοίρα του μ’ αυτή. Ούτε πως η συνέχισή της στο άμεσο μέλλον είναι χρήσιμη για τη ρωσική οικονομία, αφού πλέον στηρίζεται πάνω της. Αν πάντως εκτιμούσε ο Τραμπ λίγο περισσότερο τη γνώση που έχει συσσωρευτεί από αιώνες διπλωματίας, θα γνώριζε ότι είναι ευκολότερο να ξεκινήσει κανείς έναν πόλεμο παρά να τον σταματήσει. Θα ήξερε ότι η δική του αντίληψη για τα πράγματα προκαλεί τις απογοητεύσεις του, δηλαδή.