Θύματα

Χθες, όλο το Παρίσι κι όλη η Γαλλία, τιμούσαν τα 131 θύματα από μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων που είχαν εκδηλωθεί στο Μπατακλάν και σε άλλα μέρη της γαλλικής πρωτεύουσας.

Συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από τις 13 Νοεμβρίου 2015. Και η Γαλλία θυμήθηκε τη φρίκη που έζησε εκείνη την ημέρα και έσκυψε το κεφάλι στους τόπους του δράματος.

Από τον πρόεδρο Μακρόν και τη δήμαρχο του Παρισιού έως τους οργανωμένους οπαδούς της Παρί Σεν Ζερμέν και τους απλούς ανθρώπους που πήγαν να ανάψουν ένα κεράκι στην Πλας ντε λα Ρεπυμπλίκ.

Στο πένθος συμμετείχαν όλοι και δεν υπήρχε άλλη πλευρά. Ούτε αντίλογος. Τα γαλλικά πρωινάδικα δεν ασχολήθηκαν καν με το θέμα και οι πανελίστες σιώπησαν.

Βεβαίως είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι δολοφονήθηκαν από οργανωμένους ισλαμιστές τρομοκράτες. Οχι σε σιδηροδρομικό δυστύχημα.

Και ότι οι ισλαμιστές τρομοκράτες ήθελαν αίμα. Εριχναν τυφλά στο ψαχνό. Δεν έκαναν διαδήλωση διαμαρτυρίας για τη Γάζα.

Ακόμη χειρότερα. Οι Γάλλοι μπόρεσαν να τιμήσουν τα θύματα των τρομοκρατών απερίσπαστοι διότι δεν βιώνουν το καθημερινό δράμα ενός εμφυλίου Σαμαρά – Καμμένου, ούτε τη σύγκρουση Ντοκουμέντο – εκδότης Τσίπρα, ούτε καν την τιτανομαχία Χαρίτση – Σακελλαρίδη.

Με τι μυαλό να ανατρέξεις στους ισλαμιστές όταν την πόρτα σου χτυπάνε οι νεκροί του παρελθόντος;

Γενικώς δηλαδή οι Γάλλοι επέλεξαν να τιμήσουν τα θύματα. Οχι να τα εκπροσωπήσουν.

Παράξενη επιλογή, δεν αντιλέγω. Διότι αν δεν εκπροσωπείς έναν νεκρό, τι νόημα έχει να κάνεις φασαρία;

Κι ύστερα τι σαχλαμάρες είναι εκείνα τα κεράκια στην Πλας ντε λα Ρεπυμπλίκ; Χάθηκε μια απεργία πείνας στην Αψίδα του Θριάμβου ή έστω μια κατάληψη στους Invalides;

Τι ξενέρωτα πράγματα είναι αυτά για κοτζάμ Γάλλους που μάλιστα μας κάνουν και τους επαναστάτες;

Ακόμη περισσότερο που αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων πως μπορεί να δολοφονήθηκαν στην ψύχρα 131 άνθρωποι αλλά ούτε ένας δεν είχε γονείς, κηδεμόνες, κουμπάρους, μπατζανάκηδες, κάποιους τέλος πάντων να φτιάξουν σύλλογο, κόμμα ή κάτι τέτοιο.

Εκτός αν οι άνθρωποι σκέφτηκαν πολύ λογικά: τι να το κάνουμε το κόμμα; Για να παίρνουμε 1,5% στις δημοσκοπήσεις και μετά να πλακώνεται ο Χαρίτσης με τον Σακελλαρίδη αν θα πάνε με τον Τσίπρα; Oχι, ευχαριστώ.

Κι έτσι μείναμε όλοι ρέστοι να περιμένουμε την «έκρηξη δημοκρατίας» που έχει υποσχεθεί ο Γερουλάνος. Και η οποία δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι καθ’ οδόν.

Αρκεί να κάνουμε λίγο στην άκρη μη μας βρει κατακέφαλα κανένα αποκαΐδι από την έκρηξη και μετά ψαχνόμαστε.