Ερχεται το αντισύστημα
Το 2026 ανέτειλε και μαζί αναζωπυρώνονται οι ελπίδες του αντισυστήματος, ότι μπορεί να ξαναπάρει τα πάνω του και να βρεθεί εκ νέου στα πράγματα. Για ποιο λόγο; Επειδή δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ό,τι μπορούσε να κάνει στη χώρα με την προηγούμενη ευκαιρία, το διάστημα 2010-2019, διότι την ώρα της επερχόμενης καταστροφής οι εντεταλμένοι με αυτή δείλιασαν, έγινε η κωλοτούμπα Τσίπρα και αντί για μαστροχαλαστές της χώρας έγιναν ανέμπνευστοι τοποτηρητές της μαντάμ Μέρκελ.
Βέβαια, οι εκπρόσωποι του αντισυστήματος εκείνης της εποχής δεν υπάρχουν. Είτε πέρασαν από το αντισύστημα στο σύστημα, μέσα σε μερικές ημέρες, και σήμερα ό,τι έχει απομείνει από αυτή την πολιτική φούσκα αγωνίζεται να παραμείνει στη Βουλή, όπου και τα μικροσυμφέροντά του, είτε ανήκουν στο αντισύστημα που φτιάχνεται και αναζητούν εναγωνίως ποιο πρόσωπο θα ήταν το καταλληλότερο για να το εκφράσει.
Είναι ο Βελόπουλος; Ακροδεξιός με ατζέντα τυπικού ανορθολογισμού, απέδειξε πολύ εύκολα ότι μπορεί να επιβάλει ό,τι παρανοϊκό μπορεί να κατεβάσει ο νους του ανθρώπου, χωρίς στοιχεία και χωρίς αποδείξεις, μόνο και μόνο επειδή έχει θράσος και μπορεί να υποστηρίξει ό,τι να ‘ναι, ξυλόλια, εξαερωμένα βαγόνια ή το μεγαλείο της Ρωσίας του Πούτιν.
Είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Είναι επίμονη και έχει ροπή στους καβγάδες που τους ντύνει με ηθικολογικά συνθήματα, έστω συχνά και με διαστρεβλωμένα στοιχεία, κρατώντας μάλιστα μακριά όσους εύκολα της προσάπτουν γραφικότητα – ενώ εκείνη απεργάζεται συστήματα αυταρχισμού και αντιπολιτικής.
Είναι ο Τσίπρας; Προσπαθεί να επαναλανσαριστεί με κεντρώα ατζέντα, έχοντας προηγουμένως αποκηρύξει πολλά από τα assets της εποχής που κυβέρνησε, χωρίς όμως να ξαναφυσάει αέρας στα πανιά του – επειδή δεν μπορεί να βρει παραμύθι που θα πείσει μάζες να το ακολουθήσουν. Οι μόνοι πρόθυμοι που τον περιστοιχίζουν είναι επίδοξοι νέοι πολιτικοί, οι οποίοι ελπίζουν μήπως με καμιά καραμπόλα κάνουν την καλή.
Είναι η Μαρία Καρυστιανού; Εγινε γνωστή με τις διαδηλώσεις για τους νεκρούς των Τεμπών, προτάσσοντας τον πόνο της μάνας και κρύβοντας πίσω του τα στοιχεία της αντιπολιτικής που έχει η παρουσία της. Αλλά η πρόθεσή της να πολιτευτεί ήδη λειτουργεί απομυθοποιητικά. Ευτυχώς γι’ αυτή, το συναίσθημα παίζει πάντα ρόλο στη δημοκρατία. Δυστυχώς γι’ αυτή, η δημοκρατία δεν ευνοεί μονοθεματικές πολιτικές προσεγγίσεις, επειδή στο τέλος πριν από τις εκλογές μπαίνει πάντα το ίδιο ερώτημα: με ποιον πολιτικό σχηματισμό και με ποιες προτάσεις του θα κυβερνηθεί η χώρα, πώς δηλαδή θα έχουμε χρήματα, ασφάλεια, δουλειές, πρόοδο και προοπτικές.
Υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα και κόμματα που επενδύουν στο αντισύστημα. Αντισυστημικό, δηλαδή μηδενιστικό, είναι το λεγόμενο αγροτικό κίνημα των μπλόκων, στο οποίο δεν επενδύει μόνο το ΚΚΕ ή οι αντισυστημικοί που ήδη σας παρουσίασα. Παραμονές της νέας χρονιάς, τα μπλόκα επισκέφτηκε μέχρι και ο καταδικασμένος χρυσαυγίτης Κασιδιάρης, ο οποίος, στην άδειά του από τη φυλακή, ήθελε να δώσει τη δική του πινελιά. Ουδείς αμφέβαλλε με ποιους θα ήταν, αλλά καλό ήταν που επεδίωξε να το τονίσει.
Υπάρχει ακόμα ένας παράγων που επενδύει στο αντισύστημα. Είναι ο φιλορωσισμός – ερασιτεχνικός ή και επαγγελματικός. Χρησιμοποιώντας παλαιά κλισέ, την ξανθή φυλή ή το σταλινικό μεγαλείο, και ψέματα, προσπαθεί να συμβιβάσει τους Ελληνες με την ιδέα ότι η Ρωσία δικαιούται να καταπατά τους διεθνείς κανόνες και κάθε έννοια ανθρωπισμού, εισβάλλοντας στην ανεξάρτητη Ουκρανία και διαπράττοντας ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι ακόμα ένας λόγος για τον οποίο επιβάλλεται να είμαστε εχθροί του αντισυστήματος. Ο σοβαρότερος.
Αλκοτέστ και κάμερες
Το πρώτο δίμηνο μετά την ισχύ του νέου Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας μειώθηκαν εντυπωσιακά τα δυστυχήματα στους δρόμους της χώρας και αυξήθηκαν οι βεβαιώσεις παραβάσεων. Δεν χρειάζονται και πολλά για να κατανοήσει κανείς ότι πολλοί στην Ελλάδα οδηγούν βάζοντας συνήθως ασυναίσθητα σε κίνδυνο τις ζωές τους και τις ζωές των άλλων κι ότι ήταν ανάγκη να αλλάξει αυτή η νοοτροπία. Κι αφού δεν γινόταν με το καλό, ας αλλάξει με το άγριο.
Το τελευταίο διάστημα, στους δρόμους βλέπουμε όλο και πιο συχνά μπλόκα της Τροχαίας που κάνουν αλκοτέστ. Επίσης, μπαίνουν οι κάμερες σε φανάρια, διασταυρώσεις, σε λεωφορεία και σε άλλα σημεία των πόλεων, ώστε να ελέγχεται η παραβίαση των κανόνων. Είναι δεδομένο ότι ο τρόπος που οδηγούμε και η αδιαφορία για κανόνες μας κάνει όλους δυνάμει παραβάτες. Ε, αυτό ήρθε η ώρα να αλλάξει. Χωρίς την επιβολή ποινών δεν μπορεί να υπάρξει, μάλιστα με εντυπωσιακή ταχύτητα, η ιδέα της συμμόρφωσης και της αλλαγής πάγιων συμπεριφορών.
Κάποιος, με άλλα λόγια, όλα αυτά έπρεπε να τα κάνει. Ελπίζω ότι η επιτήρηση των δρόμων θα συνεχιστεί με την ίδια αυστηρότητα – κι ότι δεν θα επιστρέψουμε σύντομα στο σύστημα που ξέρουμε καλά: όποιον πάρει ο Χάρος.