Όταν το δράμα ξαναγίνεται κόμμα
«ΤΑ ΝΕΑ» δημοσίευσαν την Παρασκευή τα ευρήματα δημοσκόπησης για τα «Παραπολιτικά FM» περί του υπό κατασκευή κόμματος Καρυστιανού. Προκάλεσαν τόση συζήτηση, ώστε δεν χρειάζονται επανάληψη εδώ. Το διά ταύτα, όμως, είναι το εξής: μοιάζει με… πανίσχυρη σκούπα που ρουφάει τα πάντα από ό,τι πιο θλιβερό έχει στις τάξεις της η ελληνική κοινή γνώμη. Από όλο το… πάτωμα, δεξιά και αριστερά, του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβανομένου και του επίσης υπό κατασκευή κόμματος Τσίπρα. Σκούπα χωρίς ιδέες, προγράμματα, αρχές, ή οτιδήποτε απαιτείται για να εκπληρώνει στοιχειωδώς τέτοιον ρόλο σε ένα πολίτευμα που θέλει και να λέγεται και να είναι δημοκρατία, με πολίτες που να θέλουν εξίσου κάτι αντίστοιχο για τους εαυτούς τους. Αυτό που έχει όμως είναι προδήλως πολύ ισχυρότερο από όλα εκείνα μαζί: ένα δράμα. Αυτή είναι η θλιβερή του προίκα: μία ανείπωτη τραγωδία και η αξιοποίησή της.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα δράμα γίνεται κόμμα με ισχυρή διεκδίκηση. Το εντυπωσιακό είναι ότι αν και πληρώθηκε πολύ ακριβά πολύ πρόσφατα, η ουσία έχει ήδη ξεχαστεί τόσο εύκολα από τόσους πολλούς. Δεν πρόκειται βέβαια για ανάλογη μορφή δράματος: τότε ήταν η πτώχευση. Πάνω σε αυτήν πάτησαν δυνάμεις που εκμεταλλεύτηκαν αδίστακτα την εθνική καταστροφή, επένδυσαν συνειδητά με ψέματα σε αυτή με μοναδικό σκοπό να αρπάξουν την εξουσία και αφού δεν τα κατάφεραν μόνες τους ούτε από τα αριστερά ούτε από τα δεξιά, στο τέλος συνασπίστηκαν σε ένα είδος κυβέρνησης Φρανκενστάιν, το οποίο έφερε μια κόλαση τρις χειρότερη από ό,τι μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Δεν είναι βεβαίως παράδοξο οι άνθρωποι να στρέφονται προς τέτοιες σειρήνες σε συνθήκες απελπισίας και τραγικής κατάρρευσης της ζωής τους – και μία πτώχευση είναι το αμέσως πιο επώδυνο – αν και με τεράστια απόσταση – από έναν πόλεμο. Το παράδοξο και, εν προκειμένω πλέον, απολύτως αδικαιολόγητο και πραγματικά ασυγχώρητο είναι να επαναλαμβάνεται. Σε τέτοια κλίμακα, ώστε ακόμα και ο Τσίπρας, βασιλιάς της πολιτικής πλάνης, να ανησυχεί. Γιατί;
Οχι επειδή τον καταδιώκει το ίδιο του το παρελθόν, όπως θα έπρεπε, αλλά επειδή εμφανίζεται στο προσκήνιο ένα άλλο πρόσωπο, η Καρυστιανού, έχοντας στις βαλίτσες της ως πολιτική προίκα – αυτή είναι η αλήθεια – μία απάνθρωπη τραγωδία με θύματα δεκάδες νέα παιδιά, που πάνω στο αίμα τους χτίζονται τώρα όλα. Αυτό είναι το θεμέλιο του «νέου» κατασκευάσματος. Τίποτε άλλο. Ο φρικτός θάνατός τους. Που δεν κρύβεται. Και η πολιτική φρίκη είναι ότι αντί να κρύβεται γίνεται εργαλείο.
Το αν προσβάλλει τα θύματα που δεν πρόλαβαν να χαρούν καν λίγο τη ζωή ας το κρίνουν οι οπαδοί. Φαίνεται πάντως ότι περίπου άπαντες οι συγγενείς που θρηνούν ακόμα έγιναν έξαλλοι – και δικαίως. Εκτός αν πρόκειται για υποτιθέμενη κάθαρση αλλά εκείνοι δεν τη θέλουν!
Το αν προσβάλλει όμως κάθε ικμάδα πολιτικής συνείδησης, κάθε συστατικό στοιχείο της έννοιας «πολίτης» που καλείται να δώσει ό,τι πιο κρίσιμο του παρέχει η δημοκρατία, την ψήφο του, οφείλουν να το αναλογιστούν και να το σταθμίσουν πολύ σοβαρά άπαντες. Ενα κόμμα, ακόμα και στην εκμετάλλευση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ της ανόδου επί της πτώχευσης, πρέπει να έχει τέλος πάντων κάτι να πει, έστω για τα προσχήματα, ακόμα και αν δεν το πιστεύει. Οφείλει να έχει κάτι να πει. Αλλιώς δεν είναι κόμμα. Δεν απευθύνεται σε πολίτες, ούτε τους αντιμετωπίζει ως τέτοιους, αλλά ως ατελή υποκείμενα, επιρρεπή προς την πιο χαμερπή δυνατή εκμετάλλευση. Που, προδήλως όμως, πολλούς ουδόλως τους ενοχλεί.
Αυτό το κόμμα δεν είχε ούτε έχει τίποτα να πει. Εχει όμως το αίμα εκείνων των παιδιών. Αυτό είναι το κεφάλαιό του. Οποιος λοιπόν νιώθει καλά με αυτό, να το χαίρεται. Οσο για τους κυβερνώντες, ας σκεφτούν τις τεράστιες δικές τους ευθύνες για όλο αυτό. Αν δεν το χαίρονται επίσης βέβαια…