Ένας (ιστορικός) θρίαμβος και τα τρία μεγάλα «πρέπει»
Η ΑΕΚ διέσυρε τον Παναθηναϊκό με 4-0 μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια και κάπως έτσι, οι… άχρηστοι που αποκλείστηκαν μεσοβδόμαδα από τον ΟΦΗ, έγιναν και πάλι θεοί! Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό το έργο. Είχα γράψει στο προηγούμενο blog μετά από τον αποκλεισμό σοκ από τον ΟΦΗ στο Κύπελλο μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, πως ήταν μία «αποτυχία στο χειρότερο σημείο» και υπογράμμιζα στον υπότιτλο πως «Κάποτε θα συνέβαινε το «κακό», αλλά σημασία έχει η αντίδραση».
Η ΑΕΚ έβγαλε αντίδραση. Μετά από δύο παιχνίδια μέσα στο 2026 όπου τα αποτελέσματα δεν ήταν τα επιθυμητά και στο ένα εκ των δύο χάθηκε ένας στόχος, οι «κιτρινόμαυροι» πήραν παραμάζωμα έναν τραγικό Παναθηναϊκό, ο οποίος εγκατέλειψε το γήπεδο μετά το 2-0. Για τον οπαδό αυτό δεν έχει καμία σημασία. «Ας έμενε, ας πάλευε, ας μην εγκατέλειπε» θα (μου) απαντήσει και θα έχει δίκιο.
Ο «Δικέφαλος» δεν ήταν εντυπωσιακός. Ήταν όμως πιο κυνικός από ποτέ. Δεν έθελξε με το ποδόσφαιρο που έπαιξε, όμως έστειλε τον κόσμο του στα ουράνια με την αποτελεσματικότητά του. Βασικά το έκανε χάρη στην εκτελεστική δεινότητα του Γιόβιτς που βρήκε στο… πρόσωπο του Παναθηναϊκού τον καλύτερο «πελάτη» του.
Εδώ όμως εγώ δεν θα αναφερθώ στο πως πρέπει να αντιδρά ένας οπαδός, αλλά στο πως αντέδρασε η ομάδα και τι πρέπει να κάνει στη συνέχεια. Στα… 50 μου έχω δει πολλά ντέρμπι με την ΑΕΚ να είναι φαβορί και να τρώει τα μούτρα της. έχει δει παιχνίδια που το σκορ θα έπρεπε να είναι διαστημικό, αλλά πότε η ΑΕΚ «σταματούσε», πότε δεν την πήγαινε η μπάλα για να ξεσπάσει ακόμα περισσότερο, πότε την τιμωρούσε τόσο «αισχρά» που έλεγες «όχι πάλι».
Σε ό,τι αφορά το ματς, έχει δύο εικόνες. Μία σε κάθε ημίχρονο. Στο πρώτο μέρος η ΑΕΚ δεν είναι καλή. Προηγείται μεν χάρη στην εκτελεστική δεινότητα του Γιόβιτς και τα μαύρα χάλια του Παναθηναϊκού, αλλά έχει πρόβλημα να βγάλει σωστά τη μπάλα. Το γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι έκλεψαν μπάλες, δυσκόλεψαν την ανάπτυξη της ΑΕΚ και δεν της επέτρεψαν να δημιουργήσει είναι ένα ζήτημα.
Μπορεί, να μην περίμενε ο Νίκολιτς από τον Παναθηναϊκό να παίξει με αυτό το στιλ στο πρώτο μέρος. Μεταξύ μας, κανένας δεν το περίμενε. Έδειξε όμως κάποιες συγκεκριμένες αδυναμίες της ΑΕΚ, της οποίες ο Σέρβος τεχνικός τις διάβασε γρήγορα. Το γεγονός ότι η ΑΕΚ πήγε στα αποδυτήρια μπροστά στο σκορ, ήταν ευλογία και βούτυρο στο ψωμί του προπονητή της ΑΕΚ.
Αν ο Παναθηναϊκός συνέχιζε να παίζει με αυτό το στιλ, η ΑΕΚ θα μπορούσε να βρει χώρους. Όταν όμως στο β’ ημίχρονο όλοι διαπίστωσαν με το ξεκίνημά του πως ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να ακολουθήσει το ίδιο τέμπο, τότε ο Νίκολιτς έκανε την κίνηση ματ. Έβγαλε τον Βάργκα, πέρασε στην κορυφή τον Γιόβιτς, έβαλε Ζοάο Μάριο και Κοϊτά και πήρε πολλά περισσότερα πράγματα.
Με τον Παναθηναϊκό να παραπαίει και τον Γιόβιτς «δαιμονισμένο» το τελικό 4-0 είναι… τιμητικό. Δεν μπορεί όμως να είναι παραπλανητικό. Την πήγε η μπάλα την ΑΕΚ σε αυτό το ματς. Κόντρα στον ΟΦΗ, είχε για παράδειγμα δύο δοκάρια και η μπάλα μετά έφυγε άουτ. Την Κυριακή στην κεφαλιά του Ρέλβας, η μπάλα χτυπάει στην πλάτη του Πινέδα και στρώνεται στον Γιόβιτς. Στο σουτ του Ζοάο Μάριο η μπάλα χτυπάει στο δοκάρι και γυρνάει στον Σέρβο «λουκούμι». Έ για έναν παίκτη της δικής του ποιότητας, τα υπόλοιπα είναι εύκολα.
Η ΑΕΚ με τη νίκη της επί του Παναθηναϊκού κέρδισε χρόνο και ηρεμία μέχρι το επόμενο παιχνίδι στην Τρίπολη. Το διακύβευμα είναι ακριβώς το ίδιο. Νίκη για να παραμείνεις ψηλά και μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου. Ο Νίκολιτς έχει πει άπειρες φορές πως δε θέλει να μιλάει για πρωτάθλημα. Ξέρει, αντιλαμβάνεται, καταλαβαίνει πως αν ανοίξει αυτή η κουβέντα τώρα, μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στην ΑΕΚ.
Για αυτό άλλωστε έκανε μετά τον ΟΦΗ και την αναφορά για όλους όσοι μιλούσαν για το τρεμπλ. Δεν το έκανε για τον κόσμο και τα συνθήματα στο γήπεδο. Πρέπει να είσαι χαζός για να το πιστέψεις αυτό. Για όσους μέσα στο εσωτερικό της ΑΕΚ έκαναν αυτή την κουβέντα το είπε και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Δεν μπορείς να πανηγυρίζεις τον Δεκέμβρη για κάτι που δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πόσες φορές πρέπει να το ζήσουμε αυτό;
Ειδικά για μία ομάδα όπως είναι αυτή τη στιγμή η ΑΕΚ, που «χτίζεται» και έχει ακόμα ανορθογραφίες, το «παιχνίδι με παιχνίδι», πρέπει να είναι η απόλυτη κουβέντα στον οργανισμό. Η γραμμή που χωρίζει την επιτυχία με την αποτυχία, είναι τόσο λεπτή που καμιά φορά δε φαίνεται.
Προσοχή, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν σε καμία απολύτως περίπτωση να μετριάσουν το μέγεθος της νίκης της ΑΕΚ. Μία νίκη με σκορ 4-0 που είχε να καταγραφεί 86 χρόνια, δεν είναι κάτι απλό. Φυσικά και πρέπει να πανηγυριστεί, να αποθεωθούν όλοι οι πρωταγωνιστές αυτής της επιτυχίας, όμως πρέπει να τη διαβάσεις και σωστά, μα πάνω από όλα να τη διαχειριστείς.