Δεν ήθελαν κόμμα

Η Μαρία Καρυστιανού έχασε το παιδί της στο δυστύχημα των Τεμπών. Αποφάσισε να βγει μπροστά στον αγώνα των συγγενών των θυμάτων για απονομή δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή μετά το δυστύχημα υιοθέτησε μια στάση αντιδικίας απέναντι σε όσους την κατέκριναν. Η επίκριση στην κυβέρνηση αφορούσε αφενός τους χειρισμούς της πριν απ’ το δυστύχημα (βλέπε την ανυπαρξία συστημάτων ασφάλειας στα τρένα και το επικοινωνιακό φιάσκο που θα συνέβαινε αν ο Πρωθυπουργός εγκαινίαζε τα ανύπαρκτα συστήματα μια μέρα μετά το δυστύχημα όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί) αλλά και τους χειρισμούς της μετά (βλέπε την απροθυμία της, για παράδειγμα, να αφήσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να ελέγξει πολιτικά πρόσωπα που σχετίζονταν με την περιβόητη σύμβαση για τα τρένα).

Με βάση αυτά τα δύο δεδομένα: τη στάση της κυρίας Καρυστιανού από τη μια, τη στάση της κυβέρνησης από την άλλη και την εκκωφαντική επιδραστικότητα και διάχυση που έτυχε ο λόγος Καρυστιανού και τα καλέσματά της για συγκεντρώσεις, δημιουργείται μια δυναμική που εξηγεί αλλά δεν δικαιολογεί τις επιθέσεις που δέχεται η ίδια από την πρώτη στιγμή που βγήκε μπροστά μέχρι και σήμερα. Αυτά ως εδώ.

Η Μαρία Καρυστιανού είχε αρνηθεί πάνω από δύο φορές πως επιθυμούσε την ίδρυση κόμματος. Τελικά άλλαξε γνώμη και φτιάχνει κόμμα ή «κίνημα», το οποίο «οργανώνεται πολύ γρήγορα». Δικαίωμά της να φτιάξει κόμμα; Φυσικά. Συνταγματικά κατοχυρωμένο. Οι δημοσιογράφοι Στραβελάκης και Καραμήτρου που της έθεσαν το ερώτημα για τις αμβλώσεις, που εξέθεσε την ίδια πριν από λίγες μέρες, έκαναν κάτι χρήσιμο. Εθεσαν μια ερώτηση σε μια νέα πολιτικό για ένα θέμα που – ναι, είναι κλειστό – αλλά το ερώτημα επιδέχεται απάντησης, και η απάντηση όταν δοθεί, εκθέτει: ιδεολογία, πολιτικό στίγμα και άλλα πολλά.

Κάποιοι είπαν ότι οι δημοσιογράφοι δεν έπρεπε να θέσουν το ερώτημα αυτό. Διαφωνώ. Ετσι έμαθε ο κόσμος τι πρεσβεύει η κυρία Καρυστιανού. Διαφέρει η περίπτωση αυτή από άλλες αντίστοιχες που δημοσιογράφοι ρωτούν άτομα γνωστά για τις απόψεις τους, κάτι αντίστοιχο για να δημιουργηθεί ντόρος. Δεν είναι το ίδιο εν προκειμένω όπως να ρώταγαν τον Σερβετάλη για τις αμβλώσεις ή τον Σπανουδάκη για την ομοφυλοφιλία. Εδώ είχαμε μια πολιτικό που τώρα συστήνεται. Τα άτομα που φαίνεται ή φημολογείται πως θα πλαισιώσουν την ίδια και θα παίξουν κάποιον ρόλο στο «κίνημα» είναι ενδεικτικά της πολιτικής τοποθέτησής του.

Ας μην ξεχνάμε όμως πως όσοι βγήκαν στον δρόμο στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη δεν βγήκαν για την Καρυστιανού, ούτε γιατί ονειρεύονταν να την ψηφίσουν μια μέρα. Βγήκαν για να ζητήσουν δικαιοσύνη για τα θύματα ενός δυστυχήματος που δεν θα είχε συμβεί αν το κράτος και οι θεσμοί λειτουργούσαν καλύτερα. Οχι για να ιδρύσουν κόμμα.