Ο τρελός κι ο ποιητής

Βαρέθηκα να μαγειρέψω κι είπα να κάνω κάτι πρόχειρο. Να φτιάξω εκεί, μιαν ομελέτα να ξεμπερδεύω. Κι όπως άφηνα να πέσουν τα χτυπημένα αυγά μες στο τηγάνι, σαν μια εικόνα από μυρωδιές έγινε ο κόσμος. Κατράμι, ιώδιο, θάλασσα και σκοινί βρεμένο. Κι ήρθε η μνήμη να περπατά ολοζώντανη μπροστά μου.

Καλοκαίρι – Δευτέρα προς Τρίτη Δημοτικού – κι ήταν η πρώτη φορά που πήγα μόνος μου να μαγειρέψω. Είμαι στο καΐκι του μπαμπά, το «Σταμάτιος Φ.» που ήταν στο όνομα του παππού μου, αλλά εγώ νόμιζα ότι ήταν στο δικό μου. Φεύγει ο μπαμπάς το μεσημέρι να πάει στο τελωνείο για τον ναύλο, πήγα κι εγώ να φτιάξω μια ομελέτα… ο μπαμπάς είχε μια κουζινίτσα μικρή, δίπλα στην κουζίνα του πληρώματος, ίσα ίσα χώραγε μια γκαζιέρα που όλο βούλωνε το «μπεκ» – έτσι το λέγανε – προσπάθησα να το ξεβουλώσω με ένα συρματάκι που ήταν ειδικό – ξεβούλωσε, εκτινάχθηκε το πετρέλαιο, φούντωσε ο τόπος, πάει η ομελέτα. Κάρβουνο.

Για να μην τη δει ο μπαμπάς την έριξα στη θάλασσα. Δεν βούλιαξε αμέσως, έκανε στροβιλισμούς και την έβλεπες να γυρνάει σε σλόου μόσιον μια μαύρη, μια χρυσή, μια μαύρη, μια χρυσή, μέχρι που την κατάπιε «η σκοτεινάγρα του βυθού».

Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πως έτσι είναι κι η ζωή. Ενα άθροισμα στιγμών που κυλάν αργά, βουλιάζοντας στο χρόνο. Κάποτε μαύρες, έρεβος, κι άλλοτε, πιο σπάνιο αυτό, στιγμές, χρυσές. Ολόχρυσες.

Αλλά, εδώ που τα λέμε, τα τελευταία χρόνια έχει πέσει πολύ μαύρο μωρ’ αδερφάκι μου.

Μετά την πανδημία η Ουκρανία. Μετά η Γάζα, κι από δίπλα το Ιράν, και όλα τούτα με τον Τραμπ καπέλο. Ο οποίος ασυνάρτητος δεν πιάνεται κι από πουθενά. Εκεί που αγκαλιάζει το Ισραήλ, εκεί αρχίζει τα καυλαντίσματα με την Τουρκία, τον μέγα εχθρό. Πολεμήστε τους μουλάδες λέει στο Ιράν μόλις καταστέλλονται οι διαδηλώσεις, πού σας είδα πού σας ξέρω. Για να μην πούμε για τους Κούρδους στη Συρία, και τη Γροιλανδία (κι ας την είπε δυο-τρεις φορές Ισλανδία) που ήθελε μέχρι προχθές να την αγοράσει και στο Νταβός τα γύρισε. Δεν είναι ότι λέει κάτι, να το δέσεις κόμπο, γιατί ξυπνάει την άλλη μέρα όχι με άλλη γνώμη. Ξυπνάει άλλος άνθρωπος.

Προς το παρόν εμείς την έχουμε γλιτώσει, δεν πρόκειται να μας αγοράσει γιατί μας θεωρεί, ήδη, χρόνια αγορασμένους, και σε πολύ καλή τιμή. Στις μεγάλες εκπτώσεις. Black Friday Μαύρη Παρασκευή και σκότεινη.

Είδες; Μια ομελέτα πήγα να φτιάξω κι εγώ, και σιγά σιγά μούρθε ο ουρανός σφοντύλι. Τι τόθελα; Δεν έπαιρνα καλύτερα ένα ντελίβερι, ένα σουβλάκι να ρημαδοφάω; Αλλά και πάλι, μη νομίζεις, εκεί θα κατέληγα. Στη μαύρη μας τη μοίρα, που βρήκε την ώρα κι αυτός ο Θεόμουρλος να μας κατσικωθεί στο σβέρκο.

Βέβαια ο ποιητής όταν συνεχίζει λέει:

«Η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό»

Και λίγο πριν

«τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια».

Πότε θα φτάσουμε κι εμείς σε ένα ακρογιάλι; Πότε η βοή του κόσμου θα γίνει ανάσα και παρηγοριά; Καιρός δεν είναι; Κουράστηκε ο νους του ανθρώπου. Στέγνωσε. Πάνε χρόνια πια που…

«ο κόσμος είταν εύκολος, ένας απλός παλμός».