Ούτε προσωπικά, ούτε δεδομένα…

Πολλές είναι οι προσπάθειες της διαφύλαξης του ατόμου. Μια από αυτές και η πλέον… θεαματική, είναι τα προσωπικά δεδομένα. Σχεδόν σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, η προστασία τους έγινε σημαία. Μια σημαία που στην πράξη έχει υποσταλεί. Κι επειδή η κουβέντα για αυτό που γίνεται παγκοσμίως είναι μεγάλη, ας δούμε τα προσωπικά δεδομένα στη χώρα μας. Εδώ που αποδεικνύεται ότι δεν είναι ούτε προσωπικά, ούτε δεδομένα.

Στην Ελλάδα του Predator και του καταδικασμένου υπουργείου Εσωτερικών για τα mail των απόδημων Ελλήνων, τα οποία έγιναν «προσπέκτους», για ποια προσωπικά δεδομένα άραγε μιλάμε; Στη χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού υφίσταται τεχνολογική υφαρπαγή στοιχείων – επί καθημερινής βάσης – για το πού βρίσκεται, για ποιον λόγο βρίσκεται και κυρίως τι καταναλώνει, πώς μπορείς να διαφυλάξεις τα προσωπικά δεδομένα;

Εδώ που ακόμη και για την είσοδο στο TAXIS πρέπει να «εγγυηθεί» η Τράπεζα με την οποία συνεργάζεσαι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, πώς μπορείς να προστατέψεις όχι απλά τα προσωπικά δεδομένα, αλλά τα ατομικά σου δικαιώματα; Και ναι, εν τέλει το περίφημο GDPR που εδώ και οκτώ χρόνια διαφημίστηκε ως «ασπίδα», εξελίχθηκε σε δόρυ στις επιθέσεις των εταιρειών που ήξεραν πια λεπτομέρειες για τους πελάτες-καταναλωτές, τις οποίες ίσως και οι ίδιοι να μη γνώριζαν για τους εαυτούς τους.

Κάπως έτσι τα προσωπικά δεδομένα εξελίχθηκαν σε κούφιες λέξεις. Οπως όλες όταν οι θεσμοί δεν λειτουργούν, όταν η Δημοκρατία παραβιάζεται, επί της ουσίας, σε κάθε περίσταση. Πάντα φυσικά… με ατομική ευθύνη. Ακόμη και αν το άτομο είναι πια μυρμήγκι στην πλάτη του ελέφαντα.