Ζαχαρώδη προϊόντα

Μια χαρά τα περνάγαμε τότε που ήμασταν απλώς γελοίοι, μέχρι την παραπάνω εβδομάδα δηλαδή. Εφτασαν δυο ταπεινές, στη σύνθεσή τους, συμφορές για να μας μαυρίσουν από την κορυφή ως τα νύχια. Οι εργάτριες στα μπισκότα και οι εκδρομείς του ΠΑΟΚ έχουν σαφές ταξικό πρόσημο κι ακόμα σαφέστερο πρόσημο φύλου.

Δεν μπορεί να λογαριάζεσαι για μεσαία τάξη όταν δουλεύεις νυχτερινή βάρδια ώστε να ‘χεις τη μέρα για τα παιδιά συν έναν μισθό να μπαίνει στο σπίτι σου, ούτε και τουρίστας τύπου «Εχω πάει» αν κόβεις δρόμο μέσα από τις καρμανιόλες της Ρουμανίας για να φτάσεις στη Λυών να δεις την ομάδα σου.

Απλούστατα παίρνεις εκείνο που σου διατίθεται, κι αυτό εξηγεί πολλά. Δεν τα διορθώνει βέβαια, κι ούτε πρόκειται, πάλι καλά που αυτές οι δύο νέες συμφορές δεν έχουν – μέχρι στιγμής – ιδεολογικό σπόνσορα να καβαλήσει πάνω τους για να κάνει δουλειά του.

Μην ανησυχείτε, δεν περιγράφω άλλο. Μόνον τα δελτία ειδήσεων συνεχίζουν την περιγραφή προβάλλοντας το αποτρόπαιο στο ριπίτ, γιατί στα μέρη μας, χύμα κι όχι αλλιώς πουλιέται η φρίκη. Δεν μπορεί να λογαριάζεσαι για ενημερωμένος πολίτης αν αγόγγυστα παίρνεις ό,τι σου διατίθεται.

Ούτε εσύ το ξέρεις, αλλά ούτε κι εγώ. Ξέρω όμως με τι χαρά (κι αλίμονο με πόση αψηφισιά) οργανώνονται οι αντροπαρέες για να δραπετεύσουν από την επαναληπτικότητα της ζωής τους σε τέτοια σαν κι αυτό το ταξίδι του χαμού. Ξέρω τι σημαίνει για μια βιομηχανική εργάτρια ένας έστω μικρός μισθός, που θα πλήρωνε το κομμωτήριό της, ένα τόσο δα μικρό πραγματάκι για το σπίτι της, ρε φίλε. Είναι η ανεξαρτησία της, η περηφάνια της, η δύναμη και η αξιοπρέπειά της.

Λίγες μόνον μέρες πριν συμβεί το κακό στη «Βιολάντα», παρατηρούσα πώς πλήθαιναν οι τηλεοπτικές διαφημίσεις αυτής της άγνωστης σε μένα εταιρείας και χαιρόμουνα μόνη μου. Οτι, και καλά, υπάρχουν επενδυτές που βάζουν τα χρήματά τους σε τέτοιο ρίσκο.

Οτι, για δες, οι ελληνικές εταιρείες παραγωγής ζαχαρωδών προϊόντων άντεξαν την κρίση και προχωράνε! Οτι δουλειές ανοίγουνε, ότι περιοχές ξαναζωντανεύουν, ότι ξανασφυρίζει η φάμπρικα, ότι, ότι, ότι.