Δεν υπάρχουν θαύματα κατά παραγγελία

Νομίζω πως όλοι όσοι αγαπούν το τένις σε όλο τον κόσμο στήθηκαν το πρωί της Κυριακής μπροστά στις τηλεοράσεις για να δουν τον τελευταίο θρίαμβο του Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο Σέρβος την Παρασκευή έκανε κάτι που έμοιαζε εκτός λογικής κερδίζοντας τον Γιανίκ Σίνερ με 3-2 ύστερα από ένα απερίγραπτα σκληρό ματς. Αλλά υπήρχαν δύο προβλήματα. Το πρώτο ότι αυτή τη φορά ο βιονικός Σέρβος δεν είχε αντίπαλο τον Ιταλό αλλά τον Αλκαράθ. Και το δεύτερο ότι ο Τζόκοβιτς έπρεπε να κάνει ένα θαύμα και τα θαύματα δεν γίνονται κατά παραγγελία.

Πέμπτο

 Ο Σίνερ είναι ένας εξαιρετικός παίκτης που είχε συνεχόμενες νίκες επί του Τζόκοβιτς. Ομως στην καριέρα του έχει κερδίσει ένα ματς όλο κι όλο στο πέμπτο σετ και με αντίπαλο όχι τον Αλκαράθ ή τον Τζόκοβιτς αλλά τον Μεντβέντεφ, έναν άλλο που έχει προβλήματα συγκέντρωσης και αντοχών – κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με το μυαλό του. Ο Τζόκοβιτς έφτασε στον ημιτελικό με τον Ιταλό έχοντας περάσει όχι ένα αλλά δύο γύρους χάρη σε εγκαταλείψεις αντιπάλων του εξαιτίας τραυματισμών – από τον Ιταλό Μουσέτι μάλιστα στον προημιτελικό έχανε με 2-0 σετ πριν αυτός πονέσει κι αποχωρήσει. Οχι ότι αυτό που πέτυχε κόντρα στον Σίνερ δεν είναι κατόρθωμα: για έναν παίκτη πάνω από τα 38 μοιάζει απίθανο. Αλλά αυτό δεν σήμαινε πως θα κέρδιζε και τον Αλκαράθ έστω κι αν αυτός την Παρασκευή για να φτάσει στον τελικό είχε τρέξει τον δικό του μαραθώνιο: το παιχνίδι του με τον Ζβέρεφ κράτησε 4½ ώρες. Αλλά ο Αλκαράθ είναι 22 ετών.

Ευκολία

Οταν ο Τζόκοβιτς στον τελικό κέρδισε το πρώτο σετ με μια εντυπωσιακή ευκολία εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έτριβαν τα μάτια τους. Ολοι νόμιζαν ότι βρέθηκε ο άνθρωπος που νίκησε τον χρόνο! Σίγουρα πολλοί άρχισαν να σκέφτονται πως η Μελβούρνη, η πόλη στην οποία ο Τζόκοβιτς έζησε το 2020 τον μεγαλύτερο εξευτελισμό του (όταν αποβλήθηκε από το τουρνουά γιατί πλαστογράφησε το τότε υποχρεωτικό πιστοποιητικό εμβολιασμού του…), θα γινόταν ο τόπος του κορυφαίου και πλέον απροσδόκητου θριάμβου του. Αλλά ο Αλκαράθ δεν είναι τυχαίος και σίγουρα δεν κατέβηκε στον τελικό για να γίνει κομπάρσος σε μια ιστορία θριάμβου του Τζόκοβιτς.

Πήγε στη Μελβούρνη για να κερδίσει το μόνο Γκραν Σλαμ τουρνουά της καριέρας του που δεν είχε κερδίσει. Τα κατάφερε γυρίζοντας το ματς εκμεταλλευόμενος τον νεανικό του ενθουσιασμό – όπως πάντα. Δεν ήταν πιο μυαλωμένος, ήταν όμως σταθερά εκρηκτικός. Και λυγίζοντας τον Τζόκοβιτς με 3-1 έγινε ο νεότερος παίκτης στην ιστορία του τένις που έχει κερδίσει πλέον όλα τα Σλαμ: και το Γουίμπλεντον και το Ρολάν Γκαρός και το US Open και το Open της Αυστραλίας πλέον. Κι αυτό δεν είναι ένα κατόρθωμα λιγότερο σπάνιο από αυτό που επιχείρησε να κάνει ο Τζόκοβιτς. Απλά στον αθλητισμό τα κατορθώματα των βετεράνων μας εντυπωσιάζουν πάντα περισσότερο από αυτά των νεότερων.

Φημολογία

 Πριν από τον τελικό υπήρχε μια διαδικτυακή φημολογία που ήθελε τον Τζόκοβιτς αν κέρδιζε το τρόπαιο να έλεγε αντίο στο τένις. Δεν το κέρδισε, δεν είπε αντίο. Εβλεπα στις εξέδρες τον Ναδάλ να τον χειροκροτεί. Αν υπάρχει κάποιος που τον καταλαβαίνει είναι αυτός. Οταν είσαι τέτοιος αθλητής είναι δύσκολο να πεις αντίο. Ποτέ δεν υπάρχει μια κατάλληλη στιγμή.

Βασιλιάς

Είναι ο Αλκαράθ ο νέος αδιαμφισβήτητος βασιλιάς του σπορ; Αυτό λένε οι τίτλοι του, αλλά και η βαθμολογία του ΑΤΡ όπου είναι πρώτος και μακριά πλέον από τον Σίνερ. Στο Ρολάν Γκαρός που ακολουθεί παίζει καλύτερα από τον Ιταλό. Αλλά κάτι μου λέει πως στο Παρίσι ο Τζόκοβιτς θα δοκιμάσει να παίξει τα ρέστα του. Ισως για τελευταία φορά – το λέω χωρίς να είμαι βέβαιος. Βέβαιος είμαι ότι ο Αλκαράθ δεν πρόκειται να παίζει τένις μέχρι τα 38 όπως ο Σέρβος. Οι νίκες του έχουν να κάνουν πολύ με το νεανικό της ηλικίας του. Οταν σταματήσει να νιώθει νέος θα αρχίσει κι αυτός να ασχολείται με το πώς θα περνάει την ζωή του καλύτερα. Χθες όταν είδε τον Τζόκοβιτς να βγάζει δυο άμυνες διασχίζοντας δυο φορές διαγώνια το γήπεδο, χειροκρότησε τον Σέρβο με ένα ύφος που έλεγε «τι κάνετε σε αυτή την ηλικία κύριέ μου…». 

Ουρά

Περιμένοντας το χθεσινό ματς της βραδιάς για το ελληνικό πρωτάθλημα (ΑΕΚ – Ολυμπιακός) κοιτούσα τη βαθμολογία της ουράς. Οι νίκες της ΑΕΛ επί του Βόλου (0-2), του ΟΦΗ επί του Ατρόμητου στο Περιστέρι (1-2) σε συνδυασμό με τις ήττες του Παναιτωλικού από τον Αρη (0-1) και του Αστέρα Τρίπολης από τον Λεβαδειακό (1-3) διαμόρφωσαν μια νέα κατάσταση στη μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού. Η ΑΕΛ που πριν από τη διακοπή των Χριστουγέννων έμοιαζε καταδικασμένη συνέχισε το τρομερό σερί κερδίζοντας και τον Βόλο που είναι σαν ξαφνικά να χάθηκε. Ο ΟΦΗ είναι επίσης τελευταία μεταμορφωμένος προς το καλύτερο: οι μοναδικές του ήττες είναι από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό στην παράταση του τελικού του Σούπερ Καπ – ενώ στο πολύ καλό σερί νικών μετά τη διακοπή υπάρχει και η πρόκριση επί της ΑΕΚ στο Κύπελλο. Ο Παναιτωλικός, ο Ατρόμητος και ο Αστέρας από τη μεριά τους απλά συνεχίζουν να έχουν την προβληματική εικόνα που είχαν και πριν από τη διακοπή των γιορτών. 

Υλικό 

Ολες αυτές οι ομάδες (και όσες συμμορφώθηκαν και όσες δυσκολεύονται να αλλάξουν ρότα) έχουν ένα κοινό: όλες άλλαξαν προπονητές. Γιατί στην περίπτωση του ΟΦΗ και της ΑΕΛ αυτό απέδωσε και στην περίπτωση του Παναιτωλικού, του Αστέρα και του Ατρόμητου όχι; Νομίζω για έναν απλό λόγο: γιατί η ΑΕΛ και ο ΟΦΗ είχαν ορατά αγωνιστικά προβλήματα πριν αλλάξουν προπονητές, ενώ οι αντίπαλοί τους όχι ακριβώς. Η ΑΕΛ δεχόταν εύκολα γκολ: ο Σάββας Παντελίδης φτιάχνοντας την άμυνά της (πράγμα που ξέρει) τη βοήθησε να αλλάξει προς το καλύτερο πολύ. Ο ΟΦΗ έβαζε δύσκολα γκολ: ο Κόντης ξύπνησε τον Νους, τον Σανσίδο, τον Φούντα και ήρθε βελτίωση. Ο Ατρόμητος δεν μπορεί να κερδίσει στην έδρα του, αλλά αυτό δεν είναι αγωνιστικό πρόβλημα: είναι κάτι σπάνιο. Ο δε Αστέρας δεν έχει υλικό για να είναι τόσο χαμηλά. Και οι δυο έχουν μπλέξει χωρίς να ξέρουν το γιατί. Κι αυτό το μπλέξιμο είναι το χειρότερο…