Πρότυπα

Oμολογώ πως δεν ήξερα ότι δεν υπήρχε μέχρι χθες ανδριάς του Ιωάννη Καποδίστρια σε δήμο της Αττικής. Είναι έτσι σημαντική η κίνηση του δημάρχου Ελληνικού – Αργυρούπολης να αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία. Και είναι δικαιολογημένη η συγκίνηση των πολιτών που, όπως διαβάζουμε στα ρεπορτάζ, ύψωσαν τα κινητά τους τηλέφωνα για να απαθανατίσουν τη στιγμή που ο Γιάννης Κωνσταντάτος τραβούσε το γαλανόλευκο ύφασμα αποκαλύπτοντας το «νέο τοπόσημο της πόλης». Ακόμη μεγαλύτερη ήταν φυσικά η συγκίνηση του παριστάμενου σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή.

Εχω όμως δύο απορίες. Τόσο ο υπουργός Αμυνας, στην ομιλία που εκφώνησε ενώπιον ενός ιδεολογικά πολύχρωμου κοινού, όσο και ο δήμαρχος, που εκλέγεται εδώ και χρόνια με εντυπωσιακά ποσοστά, είπαν ότι ο Καποδίστριας πρέπει να αποτελέσει πρότυπο για τη νέα γενιά. «Θέλουμε να στείλουμε ένα σήμα και ένα μήνυμα στην ελληνική κοινωνία, και ειδικά στα νέα παιδιά, για το ποιον πρέπει να μιμούνται στη ζωή τους», είπε ο Κωνσταντάτος σε συνέντευξή του στο Orange Press Agency, χαρακτηρίζοντας τον Καποδίστρια «πρότυπο που όχι μόνο πολιτικά, αλλά και κοινωνικά, πρέπει να ακολουθήσουμε ως στάση ζωής». Δηλαδή;

Με αφορμή την ταινία του Σμαραγδή έχει ξεκινήσει μια πολύ γόνιμη συζήτηση για τις διάφορες πλευρές του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, την εντιμότητα αλλά και τον αυταρχισμό του, την ικανότητα αλλά και τον συγκεντρωτισμό του, σε σχέση φυσικά πάντα και με την εποχή του. Ποιες ακριβώς από τις πλευρές αυτές πρέπει να «μιμηθούν» οι νέοι;

Πέραν αυτού, όμως, είμαστε βέβαιοι ότι τα νέα παιδιά πρέπει να έχουν ένα «πρότυπο»; Ποιος το αποφασίζει αυτό; Αν έρθει αύριο ένας άλλος δήμαρχος, αποκαλύψει ένα άγαλμα του Αρη Βελουχιώτη, ή του Τσε Γκεβάρα, και πει ότι αυτόν πρέπει να ακολουθεί «πολιτικά και κοινωνικά» η νεολαία, τι θα του αντιτάξει ο δικός μας; Είναι αλήθεια ότι από τον γαλλικό Μάη έχουν περάσει κοντά έξι δεκαετίες, δεν είναι καλύτερα όμως να μαθαίνουμε τους νέους όχι να μιμούνται, ούτε να ακολουθούν, αλλά να στοχάζονται, να αμφισβητούν και πάνω απ’ όλα να διαβάζουν, ώστε να διαμορφώνουν τη δική τους άποψη για τα πράγματα και τους ανθρώπους;

Η δεύτερη απορία μου έχει να κάνει με την απάντηση του Σμαραγδή όταν ρωτήθηκε από το Orange Press Agency για τον ντόρο που έχει προκαλέσει η ταινία του: «Εμείς θέλουμε αγάπη. Και την αγάπη την παίρνουνε όσοι θέλουνε να πάρουν αγάπη. Οι υπόλοιποι δεν μας ενδιαφέρουν». Είναι φανερό ότι ο σκηνοθέτης έχει μετατοπιστεί από τη διαβεβαίωση που έδινε πριν από έναν μήνα, ότι αν συναντούσε τους κριτικούς κινηματογράφου στον δρόμο, θα τους καλημέριζε «σαν να έχουν κάνει κάτι καλό στη ζωή τους, μήπως και γίνουν καλύτεροι άνθρωποι». Δεν θεωρεί πια ότι έχει έναν παιδαγωγικό ρόλο να παίξει, έστω και με μια του λέξη. Αλλά αυτό με την αγάπη μήπως πρέπει να το εξηγήσει;