Ο ψίθυρος που έγινε κραυγή στο Φάληρο

Η νίκη του Παναθηναϊκού στο «Γ. Καραϊσκάκης», δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα. Μοιάζει περισσότερο με μια αγωνιστική δήλωση από τον Ράφα Μπενίτεθ και τους ποδοσφαιριστές του. Ένα μήνυμα και από μια ομάδα που πολλοί την είχαν… ξεγραμμένη.

Μια βραδιά όπου το «τριφύλλι» έπαιξε σαν να κουβαλούσε στις πλάτες του το βάρος 700 ημερών δίχως διπλό στο Φάληρο και αποφάσισε πως έφτασε πια η στιγμή να το αποτινάξει.

Ο Παναθηναϊκός μπήκε στο γήπεδο με μαχητικότητα, με αυτοθυσία, με εκείνη την άγρια πείνα που μόνο τα σπουδαία ματς «γεννούν». Οι γραμμές του ήταν «δεμένες», τα πόδια… έκαιγαν το χορτάρι και κάθε διεκδίκηση μπάλας είχε πάνω της την ένταση μιας μικρής μάχης. Η τακτική προσήλωση των παικτών του Παναθηναϊκού ήταν το «κλειδί». Μια ομάδα που κινήθηκε σαν ένα σώμα. Μια ομάδα που πάλεψε, πίστεψε, πέτυχε.

Στο κέντρο της άμυνας, ο Ίνγκασον ήταν ηγέτης, κερδίζοντας μονομαχίες, καθοδηγώντας, θυμίζοντας πως σε τέτοια ντέρμπι οι προσωπικότητες γράφουν ιστορία. Ο νεαρός Κοντούρης έμοιαζε με… κομπιούτερ. Ψύχραιμος και κάθε του κίνηση μετρημένη στο πρώτο του ντέρμπι. Και πιο μπροστά, ο Ταμπόρδα με μια στιγμή έμπνευσης, σχεδόν μαγείας, χάρισε το γκολ που άλλαξε τις ισορροπίες.

Ο Μανώλης Σιώπης κατάπινε χιλιόμετρα, ο Λαφόν ήταν πάντα εκεί όταν έπρεπε, ενώ μέχρι και ο… ξεχασμένος Τόνι Βιλένα πρόσθεσε το δικό του λιθαράκι σε μια παράσταση ομαδικής αυταπάρνησης.

Πάνω απ’ όλους, η σκέψη του πολύπειρου Ράφα Μπενίτεθ. Εκπληκτικό κοουτσάρισμα από τον Ισπανό σε μια παρτίδα… σκακιού που κερδήθηκε με επιμονή, γνώση και καθαρό μυαλό.

Αυτό το διπλό δεν είναι απλώς τρεις βαθμοί. Είναι ψυχολογικό άλμα για μια ομάδα που έχει ταλαιπωρηθεί στο αγωνιστικό κομμάτι. Είναι πόντοι αυτοπεποίθησης, είναι ο ψίθυρος που γίνεται κραυγή: ο Παναθηναϊκός μπορεί να πετύχει πολλά περισσότερα και το ξέρει. Με τέτοια νοοτροπία, ο δρόμος μπροστά ίσως να είναι ακόμη μακρύς, αλλά μοιάζει πια φωτισμένος. Γιατί το «τριφύλλι» δεν νίκησε μόνο τον μεγαλύτερο του αντίπαλο. Νίκησε τον ίδιο του τον εαυτό.