Αρθρο

Η συζήτηση για το περιλάλητο άρθρο 86 του Συντάγματος κινδυνεύει να εξελιχθεί σε νούμερο επιθεώρησης των παλιών καλών εποχών.

Η διάταξη διαμορφώθηκε με ευρύτατη διακομματική πλειοψηφία το 2001, πριν από είκοσι πέντε χρόνια.

Τώρα πολλές φωνές ζητούν να αλλάξει ή να καταργηθεί επειδή θεωρείται ότι προστατεύει υπερβολικά τους υπουργούς.

Εντάξει δεν θα είναι και κανένα ανοσιούργημα αν το αλλάξουν. Ούτε οι τότε έφταιγαν για τη διατύπωση του 2001, ούτε κανένας φταίει για εκείνην που ενδεχομένως θα δρομολογηθεί σήμερα.

Είκοσι πέντε χρόνια δεν είναι μικρό διάστημα. Μπορούν θαυμάσια να μεταβληθούν οι απόψεις για ένα άρθρο του Συντάγματος, κυρίως όταν (όπως το ζήσαμε…) η Βουλή δεν έλαμψε στην άσκηση των προανακριτικών καθηκόντων της. Κοινώς, τα έκανε μούσκεμα.

Τι έχουμε τώρα; Εχουμε λαϊκίστικες φωνές της κακιάς συμφοράς που θέλουν να ανοίξουν ένα πεδίο ατελείωτων δικαστικών και όχι πολιτικών αντιπαραθέσεων.

Σαν να λέμε, η Κωνσταντοπούλου ή ο Πολάκης και όχι μόνο. Η λογική τους είναι «να τους βάλουμε όλους φυλακή».

Ποιους; Οποιους.

Εχουμε και πιο μετριοπαθείς απόψεις που ζητούν να καταργηθούν τα ακραία μέτρα προστασίας των πολιτικών και να εγκαθιδρυθεί μια διαδικασία στην οποία θα συμμετέχει και η Δικαιοσύνη.

Ακόμη κι ο Βενιζέλος ζήτησε να αλλάξει η διάταξη στη σύνταξη της οποίας είχε συμπράξει «γιατί πρέπει να ελεγχθούν στην επόμενη βουλευτική περίοδο πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης» (δήλωση Ε. Βενιζέλου, 9/2).

Το κίνητρο μοιάζει ελαφρώς υστερόβουλο αλλά κανένα πρόβλημα. Αρκεί ο Βενιζέλος να φτιάξει κόμμα, να κατέβει στις εκλογές, να πάρει πλειοψηφία, να σχηματίσει κυβέρνηση και να αλλάξει τον αδόξαστο των σημερινών.

Είναι προφανώς θεμιτό. Δεν είναι εύκολο.

Θέλω να ελπίζω όμως πως τελικά θα βρεθεί ένας κοινός τόπος. Οχι επειδή φωνάζει ο κόσμος για ό,τι καταλαβαίνει ή για ό,τι έχει ακούσει.

Αλλά επειδή χρειάζεται να υπάρξει η δυνατότητα αμερόληπτου ελέγχου των πολιτικών χωρίς να τους κρεμάμε απαραιτήτως στα μανταλάκια ή τα τσιγκέλια.

Η έμφαση πάει στο αμερόληπτο ώστε να μην υπάρξουν ξανά υποθέσεις σαν τη Novartis όπου μια κυβέρνηση προσπάθησε να αποκεφαλίσει όλη την αντιπολίτευση.

Διότι σκάνδαλα ή έστω αμφιλεγόμενες υποθέσεις μπορεί να υπάρξουν. Τα έχει η δημόσια ζωή. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό σε καμία περίπτωση είναι η διαπόμπευση αθώων ανθρώπων για κομματικές σκοπιμότητες ή πολιτικές ίντριγκες.

Αν διασφαλιστεί η αμεροληψία, κανένα πρόβλημα.

Και τότε κάποια επόμενη κυβέρνηση θα μπορέσει να αναζητήσει νηφάλια «τις πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης».