Σενάριο

Αφότου το rebranding του Τσίπρα μας άφησε χρόνους, ξαναζούμε το παλιό, καλό σενάριο.

Ο πρώην πρωθυπουργός τσακώνεται με τον Στουρνάρα ή τους περαστικούς για το Μνημόνιο, τις τράπεζες και την περίφημη διαπραγμάτευση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που εκποιήθηκε βράδυ για να μην τους πάρουν χαμπάρι το πρωί.

Περασμένα μεγαλεία. Που απλώς θυμίζουν στον απλό κόσμο μια εποχή που δεν θέλει να ξαναζήσει.

Αλλά λογική εξέλιξη. Ο Τσίπρας δεν έχει πει έως τώρα κάτι καινούργιο ή θελκτικό, η Αριστερά που εκπροσωπούσε τελεί σε καθεστώς κατεδάφισης, ενώ κανέναν δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν ο Χαρίτσης με τον Φάμελλο.

Τζάμπα κόπος, λοιπόν. Η φασαρία από μόνη της δεν πουλάει όπως το 2012 κι ούτε προδιαγράφεται κανένας νέος εμφύλιος για τους εκτελεσμένους της Καισαριανής.

Τι μένει; Μένει κάπως η Κωνσταντοπούλου. Είναι η μόνη που εμφανίζει κέρδη την τελευταία διετία. Εστω μικρά.

Λέει ό,τι της κατέβει χωρίς να έχουν ιδιαίτερη σημασία όσα λέει, αλλά προσκρούει στα όρια της γραφικότητας. Και απλώς έχω την εντύπωση πως το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα κάνει λάθος να την αντιμετωπίζει σοβαρά ή σχεδόν σοβαρά.

Ολα αυτά όμως έχουν ένα αποτέλεσμα. Εκχωρούν πλήρως στον Μητσοτάκη το πεδίο της σταθερότητας. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν ασχολούνται καν να το διεκδικήσουν.

Δεν θέλουν; Δεν ξέρουν; Δεν μπορούν; Δεν είμαι ειδικός ψυχαναλυτής κι άλλωστε μικρή σημασία έχουν οι λόγοι. Για κάποιο λόγο δεν το κάνουν, τελεία.

Μόνο που εκεί παίζεται όλο το σενάριο των εκλογών. Οσο εκχωρείται και μάλιστα ανεμπόδιστα στον Μητσοτάκη το προνομιακό πεδίο της σταθερότητας και της ομαλότητας, δύσκολα θα απειληθεί εκλογικά.

Δεν είναι δηλαδή θέμα Δεξιάς ή Αριστεράς. Δεν είναι καν θέμα κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης. Είναι θέμα «ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον τόπο» και δεύτερος υποψήφιος δεν έχει προκύψει.

Γι’ αυτό ξεκίνησα από τον Τσίπρα. Πληροί ίσως περισσότερο από άλλους τις τυπικές προδιαγραφές αλλά δεν έχει το βάρος, ούτε φαίνεται να το απέκτησε επτά χρόνια στην αντιπολίτευση.

Οι περισσότεροι έχουν ξεπεραστεί από την εποχή και τις απαιτήσεις της. Ενας νέος κόσμος δημιουργείται γύρω μας, ο πλανήτης αλλάζει ραγδαία κι εμείς ασχολούμαστε με γεγονότα της Κατοχής!

Αλλά γιατί μας εντυπωσιάζει; Εδώ κάποιοι αντιδικούν ακόμη για τον Καποδίστρια.

Για να επιστρέψω τελικά σε μια παλιά υποψία. Οτι η Ελλάδα δεν ξέρει ή δεν μπορεί να διαχειριστεί το παρελθόν της.

Κι αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Απλώς δεν την αφήνει να διαμορφώσει το μέλλον της.