Άννα Διαμαντοπούλου στο Face2Face: Όχι σε συνεργασία με δυνάμεις που δεν εκφράζουν τον κεντρώο χώρο – Γιατί το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται «καθηλωμένο»

Στο στούντιο του Face2Face, η Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε με την Κατερίνα Παναγοπούλου για τα αίτια της πτώσης των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και τη λάθος στρατηγική του κόμματος, την άνοδο της ακροδεξιάς και το κόμμα Καρυστιανού, αλλά και την προσωπική της ζωή και τη σχέση με τον γιο και τον σύζυγό της. Η υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εξηγήσει γιατί το κόμμα εμφανίζεται «καθηλωμένο», ασκεί σκληρή κριτική στη στρατηγική συνεργασιών με δυνάμεις που –όπως λέει– δεν εκφράζουν τον κεντρώο χώρο, ενώ περιγράφει τη Νέα Δημοκρατία ως ένα κόμμα που ευνοεί συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα. Παράλληλα, θέτει σαφή όρια απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα, μιλώντας για ανάγκη αυτοκριτικής από τον πρώην πρωθυπουργό.

Για την εικόνα του ΠΑΣΟΚ και τη στρατηγική

«Θεωρώ ότι ένα ΠΑΣΟΚ, θα έπρεπε να ήταν ένα κόμμα το οποίο θα έδινε διαπιστευτήρια κυβερνησιμότητας, που θα ήταν ένα κόμμα εξουσίας και όχι κόμμα διαμαρτυρίας, ένα κόμμα, το οποίο δεν κοιτάει συνεχώς με ποιους θα συνεργαστεί, ποιους θα αφήσει, ποιους θα πάρει, τι θα κάνει, αλλά έχει μια καθαρή, αυτόνομη πορεία. Ήταν θέματα που δημιούργησαν, νομίζω, ένα κράτημα στον κόσμο εκείνο του Κέντρου. Και ξέρετε, όταν λέω Κέντρο, δεν είναι μια ιδεολογία το Κέντρο. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι ψηφίζουν κάθε φορά με το μυαλό τους και με την ψυχή τους. Εκεί θεωρώ ότι έγινε ένα πρώτο κράτημα. Από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι αντικειμενικά προβλήματα όπως τα Τέμπη, η ΟΠΕΚΕΠΕ, δημιούργησαν πρόβλημα σε όλα τα κόμματα που άσκησαν εξουσία. Γιατί όταν γίνονται τόσο μεγάλα ζητήματα, ακόμα και όταν είναι εμφανέστατο ότι το πρόβλημα είναι της κυβέρνησης, γιατί κυβερνάει πλέον εφτά χρόνια, και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, που άσκησαν εξουσία, ε, το παίρνουν τα βόλια».

«Η στρατηγική του κόμματος εξαρτάται πάντοτε από τον αρχηγό και τον πρόεδρο.Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποιος στο ΠΑΣΟΚ που να είπε: “Διαφωνώ με την οικονομική πρόταση του κόμματος, διαφωνώ με τη θέση στην εξωτερική πολιτική, διαφωνώ με τα κοινωνικά ζητήματα ή με τον τρόπο που στη Βουλή έχουν τεθεί τα ζητήματα.” Όταν υπάρχει αυτή η ομοφωνία, ο στόχος είναι, πηγαίνοντας προς τις εκλογές, να ανατρέψουμε δεδομένα, που σας είπα πριν ότι πλήγωσαν, αλλά και να απευθυνθούμε– γιατί οι δημοσκοπήσεις έχουν και ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο, που είναι ότι η ευρύτητα στην οποία απευθύνεται το ΠΑΣΟΚ είναι τριάντα δύο με τριάντα πέντε τοις εκατό, ποσοστό το οποίο είναι για κόμμα εξουσίας και όχι κόμμα διαμαρτυρίας. Ένα κόμμα, το οποίο δεν κοιτάει συνεχώς με ποιους θα συνεργαστεί, ποιους θα αφήσει, ποιους θα πάρει, τι θα κάνει, αλλά έχει μια καθαρή, αυτόνομη πορεία. Και αυτά έχουν ειπωθεί και από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και από την Πολιτική Γραμματεία, χωρίς διαφωνίες».

Για τη Νέα Δημοκρατία και τις κοινωνικές ανισότητες που καλλιεργεί

«Υπάρχει ένα είκοσι τοις εκατό, το οποίο είναι απολύτως ευνοημένο, ένα είκοσι τοις εκατό, το οποίο ζει μια χαρά. Θεωρώ, λοιπόν, ότι όταν λέμε ότι το εβδομήντα τοις εκατό είναι απέναντι, καταλαβαίνουμε ότι ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου δε ζει καλά. Γιατί συμβαίνει αυτό;Η Νέα Δημοκρατία έχει κάνει μία πολύ συγκεκριμένη πολιτική, η οποία αποκαλύπτεται τώρα. Αποκαλύπτεται, το λέω με την έννοια των αποτελεσμάτων, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, που αφορά πολύ συγκεκριμένα οικονομικά στρώματα, οικονομικές ομάδες. Δηλαδή, υπάρχει ένα είκοσι τοις εκατό, το οποίο είναι απολύτως ευνοημένο, ένα είκοσι τοις εκατό, το οποίο ζει μια χαρά. Αυτό νομίζω ότι δε θα ήθελε με τίποτα να κουνηθεί η Νέα Δημοκρατία. Θεωρώ, λοιπόν, ότι όταν λέμε ότι το εβδομήντα τοις εκατό είναι απέναντι, καταλαβαίνουμε ότι ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου δε ζει καλά.

Ένα εβδομήντα τοις εκατό, λοιπόν, δεν θέλει τη Νέα Δημοκρατία, αν θεωρήσουμε ότι είναι γύρω στο τριάντα τοις εκατό τα ποσοστά της».

Για ΣΥΡΙΖΑ και προοδευτικές συνεργασίες

«Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγώ θα σας πω την προσωπική μου άποψη, όταν χρειάστηκε να κυβερνήσει, επέλεξε αντί να κυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ ή με το Ποτάμι, να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Αυτό δεν είναι μια προοδευτική επιλογή και γι’ αυτή θα πρέπει να εξηγήσει και να απολογηθεί. Ο κύριος Τσίπρας θα πρέπει να κάνει πολύ σοβαρή αυτοκριτική, κατά τη δική μου εκτίμηση, και να ζητήσει και συγγνώμη για όσα είπε στο ΠΑΣΟΚ, για να μπορέσει να υπάρξει μια συζήτηση μαζί του».

Για τη Μαρία Καρυστιανού και το θέμα των αμβλώσεων

«Δεν πίστευα ότι θα ξαναερχόταν αυτό το θέμα στην Ελλάδα. Ήμουνα κοριτσάκι, δηλαδή ήμουνα δεκαεννιά, είκοσι χρονών, όταν το ΠΑΣΟΚ έκανε και οι γυναικείες οργανώσεις τότε, έκαναν πολύ μεγάλο αγώνα για το θέμα των αμβλώσεων και της αντισύλληψης, που τα θεωρούμε, ας πούμε, την αντισύλληψη σήμερα τη θεωρούμε κάτι δεδομένο».

Για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη

«Αυτό το κύμα αυξάνεται σε όλη την Ευρώπη. Είναι ένα κύμα τραμπικό. Δηλαδή, το πατρίς, θρησκεία, οικογένεια με τα πιο ακραία στοιχεία, είναι ένα κύμα τραμπικό. Τα πολιτικά κόμματα έχασαν την αίσθηση του πολίτη, γιατί έχασαν την αίσθηση του φόβου του πολίτη που δημιουργούνταν».

Η ιστορία με τον γιο της και το Facebook

Η κα Διαμαντοπούλου αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό όπου την εποχή των μνημονίων υπήρξε μία κινητοποίηση, ένα κάλεσμα για συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε σπίτια των υπουργών αλλά και απειλές εναντίον τους. «Με παίρνει ο γονιός ενός φίλου του γιου μου και μου λέει: “Άννα, έχεις καταλάβει τι κάνει ο γιος σου; Αυτή τη στιγμή στο Facebook έχει καλέσει όλους τους φίλους του να έρθουν με ξύλα μπροστά στο σπίτι, για να σας υπερασπιστούν. Και έχουν απαντήσει πάνω από εκατό παιδιά.” Τα μαζεύω αμέσως, γυρίζω στο σπίτι, πηγαίνω και τον περιμένω από το σχολείο. Καθόμαστε με τον άντρα μου, του μιλάμε. Παιδί μου, είπα, δεν είναι αντίδραση στην αντίδραση. Δεν υπάρχει βία. Ήταν ξαπλωμένος και κοιτούσε το ταβάνι και μου είπε το εξής: “Μαμά, τόσα χρόνια μαζί σου η ζωή δεν ήταν εύκολη. Έμεινα και μόνος μου. Με θεωρούσαν διαφορετικά πολλοί άνθρωποι. Ξέρεις ότι δεν πήγα ποτέ να πάρω κανένα βραβείο. Γιατί δεν ήθελα να λένε ότι παίρνει βραβείο ο γιος της υπουργού. Ξέρεις, όλα αυτά δε σου είπα ποτέ κανένα παράπονο. Ξέρεις γιατί; Γιατί είμαι περήφανος για σένα. Αλλά εάν δεν υπερασπιστείς την τιμή σου και την αξιοπρέπειά σου, εμένα να με ξεχάσεις.”».

Η επιλογή του γιου του να γίνει στιχουργός

«Αγαπητή μαμά και αγαπητή μπαμπά, δεν θα το συζητήσουμε, αλλά τα αφήνω όλα, τα παρατάω και θα ασχοληθώ με τη στιχουργική. Δεν πέταξα και από τη χαρά μου, για να είμαι ειλικρινής. Αλλά το καταλάβαινα πολύ καλά ότι ήταν η ψυχή του, ήταν αυτό που ήθελε και τώρα βλέπω ότι είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος με αυτό που κάνει».

Η έκθεση για τη Γιορτή της Μητέρας

«Ο Χάρης έγραψε μία έκθεση όταν ήταν στην Τρίτη Δημοτικού, νομίζω, στις Βρυξέλλες ήμασταν. Και ήταν η Ημέρα της Μητέρας. Έγραψε, λοιπόν: “Η μαμά μου είναι σαν το βέλγικο ήλιο. Την θέλουν όλοι πολύ και την έχουν λίγο”».

Για τον σύζυγό της – 40 χρόνια μαζί

«Είμαστε μαζί, φέτος κλείνουμε σαράντα χρόνια μαζί. Νομίζω δεν είχα ζωή πριν τον άντρα μου. Του χρωστάω πάρα πολλά. Γιατί να έχεις γυναίκα πολιτικό με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι εύκολο. Δεν υπήρξε ποτέ ανταγωνιστικός, ενώ ο ίδιος κατάγονταν από πολύ μεγάλη πολιτική οικογένεια, ενώ εγώ δεν είχα καμία σχέση οικογένειά μου. Έκανε πίσω, ενώ ξεκίνησε και αυτός πολιτικά, έκανε πίσω. Ήταν πάντοτε, όχι απλά υποστηρικτικός. Ήταν ο άνθρωπος που με ωθούσε πάντοτε προς τα μπροστά».