Σκουπίδια της Ιστορίας

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο δολοφόνος αρχιεκτελεστής της διαβόητης τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη «μίλησε». Το «μίλησε» εντός εισαγωγικών κυριολεκτικά και μεταφορικά. Επειδή, για να μείνουμε στο ουσιώδες, όταν μιλάς με αίμα, με φόνους ανθρώπων που εσύ μέσα στη γιάφκα σου δίκασες μόνος σου με την παρέα σου και τους καταδικάσατε επίσης μόνοι σας σε θάνατο και έτσι τους εκτελέσατε, τότε αυτός είναι ο πραγματικός σου «λόγος»: τότε μιλάς αληθινά.

Οχι έπειτα από τριάντα ή σαράντα χρόνια που μέσα από ένα κελί φυλακής, ή ενίοτε… αγροφυλακής, θέλεις ξαφνικά να… πεις την «άποψή σου», να εξηγήσεις, να αναλύσεις, να αποτιμήσεις, να το ένα, να το άλλο, να «καταθέσεις» τη… «μαρτυρία» σου για την εποχή, τις συνθήκες της, τα «πώς», τα «τι», τα «γιατί». Το έχεις πράξει από καιρό: με το σαρανταπεντάρι και με τόσους νεκρούς πίσω σου.

Αλλωστε όλα αυτά συμβαίνουν για έναν και μόνο λόγο: επειδή σε πιάσανε. Αν δεν σε είχαν πιάσει, ποιος ξέρει πόσους και ποιους θα είχες ακόμα δολοφονήσει άνανδρα, κρυμμένος στα σκοτάδια; Ουδείς. Το μόνο που είναι βέβαιο είναι ότι δεν θα έλεγες ποτέ κουβέντα.

Τότε, οι σφαίρες θα σου έφταναν και θα σου περίσσευαν, όταν θα κυκλοφορούσες μέσα στο κέντρο της ζωής όπως κάθε άλλος και θα… παρακολουθούσες, όμως όχι πια κρυμμένος, μα πίνοντας βαθιά και κρυφά πανευτυχής τον καφέ σου σε τραπέζια με ανυποψίαστους γνωστούς και φίλους, την απορία όλων για το ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι αδίστακτοι τρομοκράτες που ποτέ δεν τους αγγίζει τίποτα. Τότε, το σαρδόνιο χαμόγελό σου θα σε γέμιζε τόσο πολύ, που δεν θα έλεγες ποτέ και πουθενά ούτε λέξη – φυσικά, καλή είναι και η ελευθερία και οι βόλτες στο Κολωνάκι, ε…

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, ο λόγος του Κουφοντίνα δεν αξίζει πεντάρα. Ούτε ως μαρτυρία, ούτε ως ανάλυση, ούτε ως τίποτα. Απολύτως τίποτα. Είναι όλο ένα μεγάλο τίποτα. Το απόλυτο μηδέν. Και το να ασχολείται κανείς με τα όσα λέει και το να λαμβάνει υπόψη του με τον οποιονδήποτε τρόπο, εξίσου, ή και χειρότερα, καθώς, έτσι, νομιμοποιεί ακριβώς αυτό που θέλει ο Κουφοντίνας, αλλά που ούτε μπορεί ούτε δικαιούται να έχει.

Οι δολοφονίες των ανθρώπων που καταδίκασε στη γιάφκα του σε θάνατο σε χρόνια δημοκρατίας – και μάλιστα ήδη από την ώρα που αυτή ακόμα δεν είχε καν πατήσει καλά στα πόδια της –, γιατί στα χρόνια της τυραννίας πού να κουνηθεί ο… μέγας επαναστάτης. Αυτές και μόνο λένε όλες και πλήρεις τις «αλήθειες» του Κουφοντίνα.

Φτάνει λοιπόν η υποκρισία: ο Κουφοντίνας με σφαίρες θα «μιλούσε» ακόμα και σήμερα αν μπορούσε. Και με κανέναν άλλο τρόπο – αλλά δεν μπορεί. Γιατί είναι το χειρότερο είδος εξουσιαστή: αυτού που έχει απόλυτο δικαίωμα ζωής και θανάτου επί των πάντων. Και που το αντλεί από τον εαυτό του.

Είτε μιλάει λοιπόν, είτε γράφει, είτε όχι, ένα και το αυτό: όλα αυτά όχι απλώς δεν συνιστούν ντοκουμέντα και δεν μπορεί να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αλλά δεν αξίζουν πεντάρα. Μάλιστα, αν και γενικά βαριά η λέξη, εν προκειμένω ούτε καν επαρκεί: πρόκειται για σκουπίδια της Ιστορίας. Και αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν καλά όλοι όσοι του δίνουν βήμα – κάτι που φυσικά ουδέποτε θα έπρατταν εάν είχαν την ατυχία να γνωρίσουν, όπως τόσοι αθώοι, τον γνήσιο Κουφοντίνα, αυτόν με το σαρανταπεντάρι.

Που η όποια αλήθεια του είναι εκ των πραγμάτων ψέμα, εκτός αν γράφεται με αίμα.