Τα τέσσερα λάθη της Ελλάδας για το Ιράν

Με την ισοπέδωση των μουλάδων του Ιράν σε πλήρη εξέλιξη, τα κράτη του Κόλπου ασκούν πιέσεις να μην παύσουν οι επιχειρήσεις μέχρι την ολοκληρωτική εξάλειψη ενός καθεστώτος που τα ενέπλεξε στη σύγκρουση με τη στρατηγική του χάους, καθώς μόνο αυτό μπορούσε να κάνει.

Οι Ευρωπαίοι, πάλι, είναι έντρομοι. Ανύπαρκτοι. Ωστόσο μεγάλη ανατροπή δείχνει να έρχεται για την Τουρκία. Που ξαφνικά μοιάζει απελπιστικά αμήχανη. Θα παραμείνει; Η θέση της είναι πολύ δύσκολη. Μα η πορεία από ανατροπή σε ανατροπή καθιστά κάθε πρόβλεψη επισφαλή.

Σε μία ακόμα στροφή της εξωτερικής πολιτικής της Αγκυρας, από τις κυριολεκτικά αμέτρητες, την Τρίτη, ο υπουργός Εξωτερικών Φιντάν δήλωσε ότι «Οι πολιτικές δολοφονίες του Ισραήλ, ιδίως εκείνες που στοχεύουν ιρανούς θεσμικούς παράγοντες και πολιτικούς, είναι πραγματικά παράνομες δραστηριότητες».

Παράλληλα, επιχείρησε να εδραιώσει την άποψη ότι η χώρα του είχε εξαρχής αντιταχθεί στον πόλεμο, άποψη ανακριβή, με το «επιχείρημα» ότι «πρόκειται για παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράν», ενώ πριν από λίγες ημέρες η Αγκυρα έλεγε ότι θεωρεί νόμιμο δικαίωμά της να απαντήσει στην Τεχεράνη με επιθέσεις.

Φυσικά, όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα όψιμης ευαισθησίας της Τουρκίας: οφείλονται στο ότι από εκεί που ένιωθε κυρίαρχη, τώρα νιώθει να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Και η εμμονή στην εξόφθαλμα φαιδρή άποψη ότι ο Τραμπ δήθεν… σέρνεται από τον Νετανιάχου τονίζει την έκταση της τουρκικής αμηχανίας.

Προφανώς, στο παλάτι της Αγκυρας ο Ερντογάν βρίσκεται πλέον μπροστά στον πιο δυσεπίλυτο και επικίνδυνο γρίφο της πορείας του: τελικά είναι ή δεν είναι προνομιακός εταίρος του σημερινού Λευκού Οίκου όπως όλα δείχνουν επί μακρό διάστημα; Ή μήπως τα πάντα απλώς… εξατμίστηκαν από την ώρα που ελήφθησαν μείζονες αποφάσεις; Και, αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, πού να στραφεί; Υπάρχει κανείς για να κάνει μαζί του εκείνο που πάντοτε με επιτυχία έκανε; Να απειλήσει ότι θα αλλάξει στρατόπεδο; Σαφώς όχι.

Τα παραπάνω συνιστούν σοβαρότατο, μα όχι και τον μοναδικό, λόγο γιατί υπήρξε μεγάλο λάθος η θέση της Ελλάδας για το Ιράν. Η άκριτη πλήρης ταύτιση με την ευρωπαϊκή – γερμανική, ουσιαστικά – γραμμή της αποστασιοποίησης, που οφείλεται αμιγώς σε λόγους εθνικής πολιτικής του Βερολίνου, έρχεται σε πολλαπλή αντίθεση με τα ελληνικά συμφέροντα.

Πρώτον, η Ελλάδα έχει απολύτως άμεση ανάγκη να αναδιατάξει την τριπλή σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία – και αυτή ήταν η ιδεώδης στιγμή να την αντιστρέψει. Δεύτερον, η συμμαχία με το Ισραήλ είναι σήμερα, όπως και για την Κύπρο, υπαρξιακής σημασίας.

Τρίτον, ως η κορυφαία ναυτιλιακή δύναμη παγκοσμίως και δικαιούται και οφείλει να πράξει το αυτονόητο: να δώσει μάχη υπέρ της εξασφάλισης της – αυτονόητης – ελεύθερης πλεύσης στα Στενά μέσα από τα οποία το Ιράν εκβιάζει τρομοκρατικά όλον τον πλανήτη.

Τέταρτον, τι φαντάζεται για την ΕΕ και ακολουθεί τυφλά; Ακόμα δεν κατάλαβε ότι εκεί δεν υπάρχει απολύτως τίποτα πέραν ενός χαοτικού, έντρομου ψεύδους; Αφού πρώτα είπαν όλα τα “όχι” ως ΕΕ, ευθέως εις βάρος της Ελλάδας, ξαφνικά, μαζί με την… Ιαπωνία και τη Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία, μόνες πια, κάνουν στροφή 180 μοιρών δηλώνοντας «έτοιμες να συμβάλουν στις “κατάλληλες προσπάθειες” για να διασφαλιστεί η ασφαλής διέλευση από τα Στενά»…