در حالی که مجموعهای از عکسهای قدیمی، لحظهی اعلام استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ را بهعنوان تولد یک کشور نوپا و پیروزی یک ملت نمایش میدهند، واقعیت پنهانشده در پشت این قابهای سیاهوسفید، چیزی جز آغاز یکی از دردناکترین تراژدیهای قرن بیستم برای مردم فلسطین نیست. این تصاویر، پرچمهایی را نشان میدهند که در میان ویرانهها برافراشته شدند، جشنهایی که همزمان با سوگواری هزاران خانوادهی آواره شکل گرفتند، و چهرههایی که لبخند میزدند در حالیکه درست در همان لحظات، در آن سوی قاب، هزاران نفر از خانه و کاشانهی خود رانده میشدند. روایت تصویری شکلگیری اسرائیل، بدون اشاره به اخراج اجباری بیش از ۷۰۰ هزار فلسطینی، تخریب صدها روستا، و شکلگیری اولین اردوگاههای آوارگان، چیزی نیست جز بازنمایی یک تاریخ یکسویه. این عکسها، بهجای ثبت حقیقت، بیشتر بازتاب روایتی رسمیاند که در آن قربانیان حذف شدهاند و استعمار، در پوشش استقلال، زیبا و قهرمانانه جلوه داده میشود.
