در سالهای اخیر، پدیده صادرات مجدد یا ریاکسپورت کالاهای ایرانی به یکی از موضوعات مهم و راهبردی در تجارت خارجی کشور تبدیل شده است. این روند که عمدتا با هدف عبور از محدودیتهای تحریمی، جبران ضعفهای ساختاری در برندسازی و استفاده از ظرفیتهای تجاری کشورهای واسطه شکل گرفته، اکنون سهم قابلتوجهی از صادرات غیرنفتی ایران را تحتتاثیر قرار داده است. بررسیها و تجربه فعالان اقتصادی نشان میدهد که بخش مهمی از کالاهای ایرانی، بهویژه در حوزه میوه، خشکبار و زعفران، نه با نام و هویت تجاری ایران، بلکه پس از بستهبندی مجدد و تحت برند کشورهای ثالث وارد بازارهای جهانی میشوند. این وضعیت علاوه بر کاهش ارزآوری، موجب تضعیف جایگاه برند ایرانی و کاهش قدرت رقابتپذیری تولیدکنندگان داخلی در زنجیره ارزش جهانی شده است.
