روسها تلاش کردند کلیه هزینه نگهداری جاده های شمال را که در نتیجه رفت و آمد کامیونهای حامل اسلحه به روسیه به شدت آسیب دیده بود به گردن دولت ایران بیندازند. اینگونه هزینه ها را در جنوب انگلیسیها میپرداختند. به تدریج که پایان جنگ نزدیک می شد و قاعدتا تحویل راه آهن را به دولت ایران نزدیکتر می ساخت، شورویها موافقتنامه ای در مورد اداره خط جلفا - تبریز به دولت ایران پیشنهاد کردند که اگر منعقد میشد همانند قرارداد شیلات یک طرفه و همانند موافقتنامه مهمات پیچیده بود. پس از آنکه من درباره این مسئله در هیئت وزیران بحث کردم، دولت ایران مذاکرات بیشتر با شورویها را به تعویق افکند.
