دولت ایران قبل از ١٩٤٤ محصول برنج شمال را انحصار کرده و طبق موافقتنامه های پایاپای مازاد آن را با کالاهای ساخت شوروی مبادله میکرد. موافقتنامه ١٩٤٣ منجر به خسارات مالی هنگفتی به دولت ایران گردید، بخشی به علت شرایط خود موافقتنامه و بخش دیگر به علت بی کفایتی تشکیلات خودمان. در ١٩٤٤ ما به انحصار برنج خاتمه دادیم ولی در موقع برداشت محصول، نمایندگی بازرگانی شوروی پیشنهاد یک موافقتنامه پایاپای دیگر را ارائه داد و خاطرنشان ساخت که به خرید برنج بطور مستقیم از فروشندگان یا دلالان ایرانی بی میلاند.
