در واقع، سیاست های توسعه ای کانادا فراتر از یک ابزار اقتصادی، به عنوان یک پروژه «ملتسازی» عمل کرد که با ایجاد وابستگی متقابل میان شرق صنعتی و غرب کشاورز، از گسست ساختاری کشور جلوگیری کرد. ثبات نهادی و تداوم این سیاستها در طول چندین دهه نشاندهنده شکلگیری یک اجماع ملی حول محور استقلال اقتصادی بود که اجازه نمیداد تغییر دولتها باعث فروپاشی استراتژی بلندمدت صنعتی شود؛ این همسویی میان قدرت سیاسی و اهداف اقتصادی، بستری امن برای سرمایهگذاری بخش خصوصی فراهم کرد و با تبدیل تضادهای طبقاتی به منافع مشترک در قالب رشد ملی، یکی از موفقترین الگوهای مداخله هوشمندانه دولت در بازار را رقم زد.
