صنعت پتروشیمی ایران میتواند سالانه بیش از ۳۰ میلیارد دلار ارزآوری کند، اما سو مدیریت های باقی مانده و البته ادامه یافته از دهه ها قبل و آنچه این روزها از آن به عنوان ناترازی ها یاد می شود و کمبود مداوم خوراک گاز طبیعی، این صنعت کلیدی را با بحران عمیقی مواجه کرده است. ظرفیت اسمی تولید در پایان سال ۱۴۰۴ به حدود ۱۰۵ میلیون تن رسیده، اما تولید واقعی اغلب زیر ۸۵ میلیون تن میماند و حدود ۲۰ میلیون تن ظرفیت به دلیل کمبود خوراک گازی خالی و بلااستفاده مانده است. این وضعیت نه تنها میلیاردها دلار زیان مستقیم به اقتصاد کشور وارد میکند، بلکه صادرات محصولات استراتژیک مانند اوره، متانول، اتیلن و پلیمرها را به شدت تهدید کرده و جایگاه ایران را در بازارهای جهانی تضعیف مینماید. ادامه این روند، فرصتهای طلایی توسعه زنجیره ارزش و ایجاد اشتغال پایدار را از بین میبرد و اقتصاد غیرنفتی را در معرض آسیب جدی قرار میدهد.
