بهم خوردن توازن سیاسی اقلیم، دلیل عدم انتخاب رییسجمهور عراق است/احتمال اعمال فشار آمریکا بر احزاب کردستان عراق
کارشناس مسائل عراق گفت: بحران سیاسی عراق، بیش از آنکه فنی یا حقوقی باشد، ریشه در رقابتهای عمیق قدرت و ملاحظات منطقهای و بینالمللی دارد.
محمدصالح صدقیان، کارشناس مسائل عراق در تشریح دلایل به تعویق افتادن انتخاب رییسجمهور عراق و چالشهای موجود در این مسیر در گفتوگو با ایلنا عنوان کرد: واقعیت این است که در موضوع انتخاب رئیسجمهور عراق، رقابت میان اربیل و سلیمانیه نقش بسیار مهم و تعیینکنندهای دارد؛ چراکه این رقابت نهتنها جدی، بلکه ریشهدار و تاریخی است و به امروز و دیروز محدود نمیشود. در اقلیم کردستان، اربیل بهعنوان پایتخت سیاسی شناخته میشود و در مقابل، سلیمانیه نیز همواره یکی از کانونهای اصلی قدرت بوده است. این تقسیم قدرت از همان ابتدای شکلگیری ساختار سیاسی اقلیم، بهویژه در دوران جلال طالبانی و مسعود بارزانی، بهصورت عرفی و نانوشته شکل گرفت. در آن مقطع، نوعی توافق نانوشته میان احزاب اصلی برقرار شد که بر اساس آن، ریاست اقلیم کردستان در اختیار یک حزب و ریاستجمهوری عراق در اختیار حزب دیگر قرار گیرد. نتیجه این توافق آن بود که مسعود بارزانی بهعنوان رئیس اقلیم کردستان انتخاب شد و جلال طالبانی به بغداد رفت و رئیسجمهور عراق شد و پس از آن نیز این الگو، کموبیش ادامه پیدا کرد.
وی ادامه داد: در داخل اقلیم کردستان نیز ساختار قدرت بهگونهای تنظیم شد که سه منصب اصلی (رئیس اقلیم، نخستوزیر اقلیم و رئیس پارلمان اقلیم) میان احزاب تقسیم شود. در دورهای، تصمیم بر این شد که ریاست اقلیم و نخستوزیری اقلیم از یک حزب باشد و ریاست پارلمان اقلیم به حزب دیگر واگذار شود. این الگو بعدها به سطح بغداد نیز تسری پیدا کرد. در انتخابات اخیر اما این توازن دچار اختلال شد. حزب دموکرات کردستان که وابسته به جریان بارزانی است، نتوانست اکثریت قاطع را بهگونهای که قادر باشد بهتنهایی دولت اقلیم را تشکیل دهد، به دست بیاورد. این وضعیت، نیاز این حزب به ائتلاف با سایر جریانها، بهویژه اتحادیه میهنی کردستان مستقر در سلیمانیه، را افزایش داد. در کنار این دو جریان اصلی، حزب «نسل نو» (الجیل الجدید) نیز بهعنوان یک بازیگر جدید وارد معادله شد و توانست حدود ۲۰ تا ۲۵ کرسی بهدست آورد.