محمدرضا مخبر دزفولی، در این هماندیشی، با پذیرش دستاوردهای چشمگیر علمی کشور، ادعایی فراتر مطرح کرد: علم زمانی به سرمایه اجتماعی تبدیل میشود که از مرز دانشگاهها عبور کند و در حل مسائل معیشتی، اشتغال و زیست روزمره جامعه اثر ملموس بگذارد. از نگاه او، حلقه مفقوده این مسیر، ضعف در نظریهپردازی بومی، فاصله میان علم و حکمرانی و گاه بیتوجهی به صدای جامعه است؛ شکافی که اگر ترمیم نشود، حتی بزرگترین پیشرفتهای علمی نیز به رضایت عمومی ختم نخواهد شد.
