چالش اساسی در کشور ما آن است که آموزش، بویژه در مقاطع ابتدایی و متوسطه، عمدتاً نظری باقی مانده و پیوند روشنی با بازار کار و نیازهای واقعی جامعه ندارد. هر چند تلاشهایی در حوزه استیم و هوشمصنوعی آغاز شده و مقالات و مدارس نوینی نیز شکل گرفتهاند، اما پرسش اصلی همچنان باقی است: مابهازای بیرونی این آموزشها چیست؟ و آیا نظام دانشگاهی و ساختار اقتصادی کشور آمادگی پذیرش این تحول را دارد؟ پاسخ به این دست از پرسشها میتواند نسبت آموزش را با مهارت و آینده جامعه روشنتر سازد.
