توضیح رایجِ بحرانهای ارتباطی در ایران، ضعف اطلاعرسانی است. عمدتا گمان میشود اگر سرعت واکنش بالا برود، سخنگو کارآمدتر باشد یا مثلا رسانههای رسمی حرفهایتر عمل کنند، بحران فروکش میکند. این صورتبندی برای همه جذاب است، چون هم ساده است و هم راهحلهای دمدستی تولید میکند. اما تجربه انباشته بحرانهای پیاپی، بهویژه در وضعیت اعتراضی جامعه نشان میدهد که مسئله، اصولا فراتر از سطحِ فنیِ پیام رخ داده است و شکست روایت رسمی بیش از آنکه شکست در تولید اطلاعات باشد، شکست در باورپذیری گوینده است.
