در جنگهای مدرن، برتری تکنولوژیک اغلب بهعنوان برگ برنده معرفی میشود؛ ماهوارهها، پهپادها، سامانههای شنود، تحلیل کلانداده و شبکههای اطلاعاتی چندلایه. اما تجربه عملیاتهای برونمرزی در عراق، افغانستان و حتی برخی صحنههای سوریه نشان داد که انباشت داده لزوماً به معنای فهم میدان نیست. جایی که تحلیل اطلاعاتی بر پایه حسگرها شکل میگیرد اما شناخت واقعی از بافت انسانی، جغرافیای اجتماعی و شبکههای بومی وجود ندارد، تصمیمسازی نظامی بهتدریج از واقعیت فاصله میگیرد و همین فاصله، بهصورت زنجیرهای به خطای عملیاتی، فرسایش لجستیکی و بنبست راهبردی منجر میشود.
