Իսկ թե ինչ են անում ազգին առաջնորդելու կոչված քաղաքական գործիչները, ոչ մի կերպ չեմ կարողանում հասկանալ: Էլ ի՞նչ աղետի պետք է հասնենք, որ հասկանաք, թե էդ անտեր «տորթը» կիսելու ժամանակը չի, որ վաղը «տորթ» չի լինելու, որ վաղն էլ ոչինչ չի լինելու կիսելու: Գիտեմ, որ էմոցիոնալ է գրառումս ստացվում, բայց էլ դիմանալու չի, էլ լռելու չի, էլ հասկանալու չի: Արցախը ընկավ՝ իրար կերաք, Եկեղեցին ոչնչացնում է՝ իրար եք ուտում: Լավ, ինչքա՞ն…
