Ասում են՝ լռել ես։ Ախր լռելը փրկություն է, երբ տեսնում եմ, թե այս «ժողովրդավար» կոչվող երկրում ինչպես են իշխանավորները փառավոր կյանքով ապրում՝ անտեսելով այն խեղճ ու կրակ ժողովրդին, որին տված շռայլ, մեծադղորդ խոստումները մնացել են որպես «ձայն բարբառո անապատի»: Լռելը լավ է, պապանձվել եմ այն անարդարությունից, որ կա մեր շուրջը։ Հասկացանք՝ արցախցիներին չեն սիրում եւ
