Сокланып туя алмыйм

Мин үзем­нең әби бе­лән ба­бай­ны үт­кән бәй­рәм­нә­ре бе­лән кот­лыйм. Алар­ның бер­гә тор­мыш итү­лә­ре­нә 60 ел бул­ды.  Мин алар­ның  шул­ка­дәр озак та­ту, ма­тур яшәү­лә­ре­нә сок­ла­нам. Алар Чир­ме­шән ра­йо­ны, Тү­бән Кә­мин­кә авы­лын­да яши­ләр. Ба­бам­ның исе­ме Аса­дул­ла, әби­ем­нең Миң­ну­рый.  Алар биш ба­ла  үс­те­реп, онык­ла­ры бе­лән сө­е­неп яши­ләр.

Әби­ем  бик уң­ган, тәм­ле тел­ле, мө­ла­ем, ягым­лы. Без кайт­кач, ул нин­ди дә бул­са тәм­ле ри­зык пе­ше­рә. 

Ба­ба­ем бик акыл­лы һәм зи­рәк, шу­ның өчен аны бө­тен ке­ше хөр­мәт итә. Мин ба­бам бе­лән әби­ем­не бик яра­там һәм алар бе­лән го­рур­ла­нам. Алар­га  исән­лек-сау­лык, озын го­мер­ләр те­лим. Та­гын да без­не сө­ен­де­реп яшә­сен­нәр  иде!