یکی از واقعیت‌های تلخ جهان معاصر این است که دنیای سرمایه‌داری، انسان‌ها را تنها و منزوی و یله می‌خواهد، از همین رو در حالی که خود به شدت بر تحکیم نظام خانوادگی گسترده اصرار می‌ورزد و خاندان‌های بزرگ دنیای سرمایه‌داری، عملاً ویژگی‌های عاطفی، اجتماعی و به ویژه اقتصادی به سبک و سیاق عشیره‌ها و خانواده‌های سنتی را مرعی می‌دارند، اما نظام سرمایه‌داری برای دستیابی به اهداف مورد نظرش، مخصوصاً ایجاد بازار مصرف برای کالای خود، به ترویج اندوالیسم (وندالیسم)، تفرد و فردگرایی در جوامع پیرامونی می‌پردازد و با ترفند‌های گوناگون به انزوا و تنهایی افراد این جوامع دامن می‌زند، زیرا برخلاف نظام‌های عشیره‌ای و خاندانی که قادرند در برابر تهاجمات دشمنان پایداری کنند، افراد منفرد و تنها، قدرت دفاعی چندانی ندارند و در هر بحرانی به سرعت سر تسلیم فرود می‌آورند، بنابراین تأکید بر فردگرایی یکی از برنامه‌های جدی نظام سرمایه‌داری جهانی است که لاجرم به تبدیل خانواده‌ها به جزایر پراکنده و اتمیزه‌شدن افراد منجر شده است. حاصل چنین تنهایی عمیق و اضطراب‌آوری تلاش زنان برای جلوه‌گری و تبرّج و استفاده از مواهب خلقتی و طبیعی برای جفت‌جویی و رهایی از تنهایی است، بنابراین می‌بینیم که زن غربی و به تقلید از آنان، زنان در کشور‌های کمتربرخوردار، در طول ۱۰۰ سال گذشته، تحت فشار نظام سرمایه‌داری، هم تنهاتر و هم برهنه‌تر شده‌اند و تجربه روابط خارج از حوزه خانواده که مآلاً تنهایی خوفناک‌تری را به ارمغان آورده است، به شدت توسط رسانه‌های جهانی ترویج می‌شود.
