Υπενθύμιση

Αλλη μια συριζαία βγήκε να υπερασπιστεί τον παλιό της αρχηγό από τις πασοκικές επιθέσεις. Η Ράνια Σβίγκου (η οποία επίσης δεν μπορεί να διανοηθεί πως θα έχουν ξεχωριστά ψηφοδέλτια το κόμμα του και το δικό της) θύμισε ότι «στις εκλογές του 2023 συμμετείχαν τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Νίκος Ανδρουλάκης». Ισως για να μην ξεχάσουν οι αμφιταλαντευόμενοι ψηφοφόροι πως μπορεί ο πρώτος να πήρε 17,83% τότε, αλλά κι ο δεύτερος δεν τον ξεπέρασε, αφού έγραψε μόλις 11,84%.

Αφιερώσεις

«Θα κάνω μια αφιέρωση στον κύριο Ζαχαριάδη: άλλα μου λεν’ τα μάτια σου και άλλα η καρδιά σου. Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι είναι γραμμένο για εσένα. Γιατί καταλαβαίνω είναι δύσκολο να είσαι εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η καρδιά σου να χτυπάει “Τσίπρας, Τσίπρας, Τσίπρας”», είπε η Νάντια Γιαννακοπούλου από το ένα τηλεπαράθυρο. «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε», της απάντησε εκείνος απ’ το διπλανό. Εγώ θα αφιέρωνα το «Καλύτερα μαζί σου και τρελός» στους συριζαίους για να περιγράψω τη σχέση τους με τον Τσίπρα.

Ντιμπέιτ

Το ΠΑΣΟΚ έχει βάλει στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου την πιλοτική εφαρμογή της τετραήμερης εργασίας. Η Νίκη Κεραμέως επιχειρεί να αποδομήσει την ιδέα σε κάθε ευκαιρία. Οπότε, το Κίνημα – αφού την κατηγόρησε ότι ο αντίλογός της είναι επιχειρήματα τύπου «θα κλείσουν τα μανάβικα» και πως «τάχα εννοούσε τις τουριστικές επιχειρήσεις» η αξιωματική αντιπολίτευση –, την κάλεσε σε ντιμπέιτ με τον πράσινο τομεάρχη Εργασίας. Στοιχηματίζω ότι μια τέτοια τηλεμαχία, λόγω θέματος και μόνο, θα έπιανε μεγαλύτερα νούμερα τηλεθέασης από τις προεκλογικές.

Σύγκριση

Ρώτησαν τον Παύλο Μαρινάκη αν βολεύει την κυβέρνηση η επιστροφή Τσίπρα κι εκείνος δήλωσε ότι έχουν ως μέτρο σύγκρισης τα αποτελέσματα της πολιτικής τους, όχι τον πρώην πρωθυπουργό. Μετά, βέβαια, άρχισε να θυμίζει ότι επί τσιπρικής διακυβέρνησης «”έσκασε” η ΔΕΗ», έκλεισαν οι τράπεζες, επιβλήθηκαν capital controls, έκλεισε το Χρηματιστήριο, δόθηκαν τα δάνεια στα funds, θεσπίστηκαν ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και ήρθη η προστασία της πρώτης κατοικίας. Παραδέχτηκε, δηλαδή, ότι δεν υπάρχει καλύτερος μπαμπούλας για το νεοδημοκρατικό παραμύθι.