O Πύρρος, το χρυσό και η Ατλάντα

Τριάντα χρόνια πίσω. Σαν αύριο. Ο Πύρρος Δήμας ήταν «ο ένας και μοναδικός» και όπως λεγόταν έστω και με δόση υπερβολής, άνετα «θα μπορούσε να σηκώσει την Ελλάδα στους ώμους του». Το έκανε και γέμισε υπερηφάνεια όλους όσοι  βρέθηκαν στην Ατλάντα το 1996 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Την ίδια στιγμή, έδινα το παρών στο ματς της εθνικής πόλο κόντρα στην αμερικάνικη ομάδα, αλλά όχι πολύ μακριά και σε ένα πολυώροφο κτίριο που φιλοξένησε τους αγώνες της πάλης, της άρσης βαρών και της πυγμαχίας, τα «βαριά αθλήματα» δηλαδή, το κοινό παρακολούθησε μάχες που άφησαν εποχή. Εκεί έγινε το συγκλονιστικό τετ-α-τετ του Βαλέριου Λεωνίδη με τον Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου. Κόπηκε η ανάσα όλων στις προσπάθειες αυτών των υπεραθλητών.

Στις 26 Ιουλίου, η ελληνική αποστολή καμάρωσε τον Πύρρο που σήκωσε στην κατηγορία των 83 κιλών 180 κιλά στο αρασέ, ενώ έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 213 κιλά στο επολέ ζετέ. «Κάτσε κάτω από την μπάρα», φώναζε τότε ο (προπονητής) Χρήστος Ιακώβου. Ηταν το δεύτερο χρυσό του Δήμα και ακολούθησε ιδίου χρώματος μετάλλιο στο Σίδνεϊ και το χάλκινο στην Αθήνα το 2004. Μια πορεία ενός πρωταθλητή που σφράγισε μια εποχή και ένα άθλημα που έκτοτε φθίνει συνεχώς, βυθισμένο σε λάθη και με τη λάμψη του να έχει χαθεί στο πέρασμα του χρόνου. Και με σκιές. Αρκετές σκιές…

Αλλά τότε, τα χαμόγελα περίσσεψαν. Ο Γιάννης Σγουρός, πρόεδρος της ομοσπονδίας άρσης βαρών και κατά πολλούς ο άνθρωπος που έστησε εκείνη την ομάδα που, ας σημειωθεί, έκανε πριν από το ’96 δύο χρονιές προετοιμασία στην Ατλάντα ώστε να προσαρμοστεί στις συνθήκες, ήταν πανευτυχής.

Οπως και τα υπόλοιπα μέλη της ελληνικής αποστολής που διοργάνωναν μίνι πάρτι κάθε βράδυ προς τιμήν του θριαμβευτή ή της θριαμβεύτριας κάθε ημέρας. Στην Ατλάντα των ΗΠΑ που έδωσε το σύνθημα για το πώς αλλάζει αμέσως η πόλη προς το καλύτερο, όταν οι υπεύθυνοι ξήλωσαν μονομιάς όλες τις λυόμενες εγκαταστάσεις, αυτές με το σαφέστατα μικρότερο κόστος σε σύγκριση με τα χλιδάτα γήπεδα που έγιναν συν τω χρόνω κουφάρια.

Ατλάντα και Πύρρος το ’96. Το μέσον στην πορεία πάνω σε μια γέφυρα που ένωσε το ’92 και έφτασε μέχρι το 2004. Και ήταν για αρκετούς όχι μόνο τα καλύτερα χρόνια αλλά όλο αυτό το διάστημα σηματοδότησε την άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού, με τα όποια σφάλματα και τις υπερβολές βέβαια, μια άνοιξη που έφερε πλήθος μεταλλίων.